Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hiszpania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hiszpania. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 9 kwietnia 2015

Barcelona. Muśnięcie słońca, cień wiatru (II)


Po minięciu Placa de Catalunya udałam się na Passeig de Gracia. Raj dla zakupoholików - szeroki bulwar pełen sklepów światowych marek. Ulica ta ma jednak do zaoferowania dużo więcej niż shopping, tutaj należy się wybrać poszukując Barcelony Gaudiego. W niedużej odległości od siebie znajdują się dwie kamienice jego projektu – Casa Battló i nieco dalej, La Pedrera. Sama nie wiem, która bardziej przypadła mi do gustu. Casa Battló w tonach fioletu i błękitu, z fikuśnymi balkonikami w formie masek przywołuje na myśl czas zabawy i karnawału. Biała, oniryczna La Pedrera z ondulowaną fasadą jest monumentalna i dostojna.

Casa Battlo
Casa Mila, czyli La Pedrera

Odbijając w prawo, idąc przez dłuższy czas nie zmieniając kursu trafimy na najbardziej znane dzieło Gaudiego – kościół Sagrada Familia. Jako, że jest on w nieprzerwanej budowie już od 133 lat, najprawdopodobniej najpierw zobaczymy zawieszone nad iglicami dźwigi, które już na dobre wpisały się w krajobraz Barcelony. Sprawiająca wrażenie usypanej z piasku budowla jest złożonym poematem teologicznym a zarazem świadectwem geniuszu swojego twórcy. Gorliwie wierzący Gaudi pragnął nakłonić swymi dziełami do poszukiwania Boga, a Sagrada Familia jest tego najpełniejszym wyrazem. Zarówno koronkowo zdobiona fasada Narodzenia Pańskiego, jak i surowa, syntetyczna fasada Męki Pańskiej nawiązująca do katalońskiej sztuki romańskiej, wciągają złożoną symboliką i zachęcają do rozszyfrowywania znaków i obrazów zaklętych w kamieniu.

Fasada Narodzenia Pańskiego
Fasada Męki Pańskiej













































































Wieczorem wybrałam się w okolicę wzgórza Montjuic na pokaz fontanny tańczącej w rytm odgrywanej muzyki. Program wielce zróżnicowany – od Rihanny po Vivaldiego, a całe widowisko przyciągnęło chyba połowę mieszkańców Barcelony. Dopełnieniem spektaklu dźwięk – światło – woda jest nocna panorama miasta rozciągająca się ze wzgórza.

Magiczna fontanna u podnóża Montjuic

Światło - dźwięk - woda

Kontynuując wędrówkę szlakiem Gaudiego obowiązkowym punktem programu jest Park Güell. Ja dotarłam tam pewnego niedzielnego poranka i zdecydowanie było to najlepsze miejsce na rozpoczęcie dnia. Znów podziwiałam panoramę, tym razem budzącej się do życia Barcelony na tle mieniącego się w promieniach słońca morza. Przedziwne, organiczne formy zrodzone w wyobraźni katalońskiego architekta tworzyły idealną kompozycję z otaczającą je śródziemnomorską przyrodą, a chyba najbardziej rozpoznawalnym elementem parku jest pokryta wielobarwną mozaiką wijąca się zakolami najdłuższa ławka świata.

Panorama Barcelony z Parku Guell
Najsłynniejsza ławka świata

Resztę dnia spędziłam spacerując wzdłuż plaży Barceloneta i rozkoszując się ostatnimi chwilami w Barcelonie. Tu i tam mijali mnie biegacze, na plaży chłopaki grali w piłkę. To miasto ma w sobie jakąś energię, którą przekazuje mieszkańcom i która udzieliła się i mi przez te 2 dni. Ta siła witalna i radość z drobnych przyjemności może przybierać różne formy i przejawiać się w różnych aspektach życia – choćby w przebieżce wzdłuż brzegu morza, zakupach na La Boqueria czy jednym z lokalnych targów, niespiesznych spacerach ulicami Barri Gotic albo długich pogaduszkach przy dobrym jedzeniu i butelce wina. Na zakończenie piosenka w takich pozytywnych klimatach, mam nadzieję, że wywoła na waszych twarzach uśmiech. Me gustan los aviones, me gusta Barcelona!:)


Senny plac przed kościołem Sant Miquel
Rzeźba "Homenatge a la Barceloneta" Rebeki Horn przedstawiająca ustawione jeden na drugim chiringuitos, niegdyś obecne tu stragany z owocami morza 
Sport to zdrowie!

Barcelona. Muśnięcie słońca, cień wiatru (I)


Po kolejnej wizycie w Barcelonie uznałam, że poprzednia notka jest wielce niesatysfakcjonująca i wymaga przeredagowania. Błękitne niebo, odległości sprzyjające spacerom, pozytywna atmosfera, przyznaję…  uwielbiam tu wracać!

Jak spędzić 24h w mieście mającym do zaoferowania tak wiele, jak Barcelona? Moja odpowiedź brzmi - niespiesznie, celebrując każdą chwilę, obserwując mieszkańców i racząc się pysznymi tapas! W tej notce przedstawię propozycję trasy, która być może przyda się komuś, kto tak, jak ja wpadnie na chwilę do stolicy Katalonii.


Na początek wsiadłam w żółtą linię metra i pojechałam do portu, gdzie spacerowałam nadbrzeżem przyglądając się przystani najeżonej setkami masztów większych i mniejszych jachtów. Ich odbicia w wodzie tworzą niesamowicie malowniczy obrazek. Barcelona jest nierozłącznie związana z morzem, o czym przypomina wznosząca się nieopodal kolumna, z której Krzysztof Kolumb wskazuje palcem na odległe, czekające na odkrycie lądy. 



Port Vell
Kolumb zwrócony ku wyjściu z portu 

W  tym miejscu zaczyna się La Rambla, bez wątpienia najsłynniejsza ulica całej Barcelony. Zazwyczaj płynie nią nieprzebrany tłum ludzi – miejscowi zatrzymują się przy straganach z kwiatami lub biletami na spektakle i mecze, turyści kupują gadżety z mozaikami w stylu Gaudiego. Warto też nadmienić, że nad La Ramblą wisi niechlubny tytuł największego zagłębia kieszonkowców w Europie, więc lepiej mieć oczy dookoła głowy i pilnować swojego dobytku a Rolexa zostawić w domu.

Kolumna Kolumba od strony La Rambli



























Zarówno mieszkańcy, turyści jak i kieszonkowcy odbijają w stronę La Boqueria – targu, będącego istną świątynią pysznego jedzenia, na którym można zaopatrzyć się w plastry doskonałego jamón ibérico de bellota, świeże jeżowce, doskonałe owoce i warzywa oraz mnóstwo innych smakołyków. Jako, że widok tych wszystkich rarytasów każdemu chyba zaostrzy apetyt, można też na miejscu coś przekąsić, lub choćby napić się jednego z pysznych, świeżych soków owocowych dostępnych na wielu straganach.


Targ La Boqueria. Ucztę czas zacząć!


Iberyjska obsesja na punkcie szynki
Do wyboru do koloru. Polecam pyszne, świeże soki owocowe za 1-2€!


Spacerując po La Rambli warto spoglądać na chodnik, aby nie przeoczyć znajdującego  się na bruku dzieła sztuki – barwnej mozaiki autorstwa Joana Miro’. Mimo, że wcześniej podeptałam ją już kilkukrotnie, udało mi się ją zobaczyć dopiero, gdy celowo wybrałam się po to na La Ramblę, i to o poranku, kiedy jeszcze nie oblegały ulicy masy przechodniów.

Mozaika Miro na Rambli
Pozdro z Barcelony!:)

Idąc w stronę Plaça de Catalunya możemy odbić na prawo - do Barri Gotic, lub na lewo do dzielnicy Raval. Barri Gotic to Barcelona, jaką możemy odnaleźć na kartach powieści Zafóna. Zatopione w półmroku wąskie uliczki pamiętające mroki średniowiecza pozwalają nam odbyć podróż w czasie. Oddalone zaledwie o kilka kroków od gwarnej La Rambli zachęcają do niespiesznego spaceru podczas którego możemy chłonąć atmosferę miejsc, które zainspirowały autora „Cienia Wiatru” do stworzenia magicznego i nieco posępnego świata pełnego zaginionych wspomnień i mrocznych tajemnic.

Raval nieco myszką trąci ale ma swój klimat!
Zafonowskie klimaty. Czy to tu znajdował się Cmentarz Zapomnianych Książek?
Mury Barri Gotic

Tu też przekąsiłam kilka tapas w towarzystwie katalońskiego piwa Estrella. Oczywiście, że katalońskie - mieszkańcy Barcelony są bardzo dumni ze swojej tożsamości i podkreślają to na każdym kroku - flagi Katalonii w oknach i na balkonach sprawiają wrażenie, jakby każdego dnia było tam święto narodowe i zdobią fasady kamienic na równi z flagami indypendentystów.

iVisca Catalunya!

Jeśli masz jeszcze siłę w nogach, zapraszam w dalszą drogę, tym razem na wspólne poszukiwanie Barcelony Gaudiego, kliknij tutaj.

czwartek, 17 lipca 2014

O madryckiej bitwie morskiej



Dzisiaj o tym, jak to mieszkańcy dzielnicy Vallecas znaleźli sposób na madryckie upały. Może ten post przyda się komuś, kto akurat zawita do stolicy Hiszpanii i będzie miał ochotę na coś innego niż stanie w kolejce do Prado lub pływanie łódką po stawie w Parco del Retiro.

plakat tegorocznej bitwy, źródło: www.nodo50.org/cofradiamarineravk

Otóż co roku, od 33 lat, w drugą lub trzecią niedzielę lipca, w dzielnicy Vallecas odbywa się najprawdziwsza batalia! Nie piszę dziś o niej bez powodu, raz zdarzyło mi się być w Madrycie akurat jak miała miejsce, a tegoroczna edycja tuż tuż – 20 lipca!

zapowiada się niewinnie...
przygotowania do bitwy - moja amunicja

Cała maskarada utrzymana jest w konwencji bitwy morskiej – nie może więc zabraknąć jednookich piratów, broni (do wyboru do koloru, byle by była na wodę) no i oczywiście mnóstwa wody! Do boju zagrzewa kolorowa orkiestra, która nadaje ton gorącym brzmieniem bębnów. Oczywiście wiadomo nie od dziś, że przed każdą poważną bitwą trzeba zjeść coś pożywnego – wielka paella zdolna nakarmić całą dzielnicę, jest więc jak najbardziej na miejscu. Nie zaszkodzi też popić winem – w obliczu rychłej śmierci warto dodać sobie trochę animuszu.




























agua, calor y mucha gente!




























Gdy już wszyscy się posilą, wielka  bitwa się rozpoczyna. Kolorowa parada sunie ulicami dzielnicy uzbrojona w pistolety i karabiny na wodę lub też baloniki (większy zasięg!). Niektórzy sięgnęli po artylerię dużego kalibru… miski! Strumienie wody dosięgają każdego bez wyjątku, po 10 minutach i ja byłam całkowicie przemoczona. Gdy kończy się amunicja, tłum skupia się pod oknami kamienic, krzycząc „agua, agua!” i wyciągając miski ku górze. Gdy na dole panuje już spory chaos, a okrzyki przybierają na intensywności, z okien wylewają się strugi wody, co kończy się ogólnym rozentuzjazmowaniem i aplauzem.


mas agua!




























Cała niewinnie zaczynająca się zabawa z czasem nabiera coraz większego rozmachu, a wszystko podsumowują wieczorne imprezy i koncerty. Jeśli nie boicie się zmoknąć i macie ochotę zboczyć z utartych madryckich szlaków polecam wycieczkę na południowo-wschodnie obrzeża Madrytu – do Vallecas! Nie zapomnijcie klapek i zapasu amunicji, wszelkie pirackie akcesoria też są mile widziane! 

Ahoj!


zagrożenie czai się ze wszech stron!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...