Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Indonezja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Indonezja. Pokaż wszystkie posty

środa, 13 kwietnia 2016

Bali. W poszukiwaniu utraconego raju


Ubud zlokalizowane w sercu Bali, pośród wzgórz pokrytych tropikalną dżunglą uważane jest za kulturową stolicę wyspy. Jest też świetnym punktem wypadowym do okolicznych atrakcji, w związku z czym rozwinął się tu ruch turystyczny na dużą skalę. Oferta skierowana jest na każdą kieszeń, i zarówno backpackersi szukający budżetowych rozwiązań, jak i ci o bardziej wygórowanych potrzebach znajdą tu coś dla siebie. Wjazd do miasteczka zwiastują billboardy reklamujące pensjonaty, salony spa i wypożyczalnie skuterów, oraz niezliczone stragany z lokalnym rękodziełem. Przy całej turystycznej otoczce, Ubud wydaje się przyjaznym miasteczkiem, w którym życie toczy się niespiesznym tempem, jednym słowem chętnie spędziłabym tam kila dni. Nas czas jednak gonił, więc zwiedziliśmy jedną ze świątyń i pałac królewski, kupiliśmy kilka pamiątek na targu rękodzieła, szybka kawka i ruszamy dalej!

Rzeźba przedstawiająca czczonego na Bali Baronga
Pałac królewski w Ubud

Następnie, zgodnie z planem zamierzaliśmy zobaczyć słynne tarasy ryżowe w Tegalalang. Jakie było nasze rozczarowanie, gdy kierowca oznajmił nam, że akurat trwa pora sucha, i na tarasach ryżowych nie ma... ryżu! Uparcie odwodził nas od pomysłu jechania tych dodatkowych kilkunastu kilometrów na nic, my jednak postanowiliśmy przekonać się na własne oczy. Rozumiem, że mieszkańcy Bali mogą stawiać przyrodzie wygórowane oczekiwania, ale jak dla mnie, to co ujrzeliśmy było więcej, niż tylko satysfakcjonujące. Rozpościerająca się przed naszymi oczami dolina wydawała się być nieco tandetną fototapetą, oniemiałam z zachwytu. Naprawdę trudno mi wyobrazić sobie, jak wygląda to miejsce gdy tarasy porasta ryż i mienią się one wszystkimi odcieniami soczystej zieleni. 

Bajeczne tarasy ryżowe w Tegalalang
Tak suszy się ryż

Na jednym zboczu doliny znajduje się kilka kafejek i restauracji na drewnianych podestach, gdzie można zjeść posiłek podziwiając jeden z najpiękniejszych możliwych widoków, od którego nie sposób oderwać wzrok. Co przychodzi na myśl to to, że spoglądamy właśnie na przykład idealnej harmonii tropikalnej natury i pracy ludzkich rąk. Marzył mi się niespieszny spacer w cieniu palm, pośród wiodących wśród zboczy ścieżek, ale niestety dzień zbliżał się ku końcowi.

Ukryty pośród zieleni wodospad zaprasza do kąpieli
Czy ktoś reflektuje na naturalny hydromasaż?


W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się przy tarasie, z którego rozpościerał się widok na wodospad pośród morza zieleni. Miał być to kilkuminutowy przystanek, ale postanowiliśmy zapuścić się głębiej w las i dojść pod same kaskady. Upał tego dnia był niemiłosierny i gdy poczułam na sobie orzeźwiającą mgiełkę, nie mogłam się oprzeć wskoczeniu do wody. Co za wspaniałe uczucie kąpać się pod wodospadem, nie ma to jak naturalne SPA!

Po tak intensywnym dniu, czuję, że zasłużyłam na lokalne smakołyki: nasi goreng i satay
Moja ulubiona indonezyjska sałatka gado-gado z sosem z orzeszków ziemnych

Podsumowując, co tu dużo mówić - Bali jest cudowne. To jedno z niewielu miejsc, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie. Nie ważne, czy jesteś typem plażowicza, imprezowicza czy odkrywcy, miłośnikiem przyrody i adrenaliny, wędrowcem, smakoszem czy badaczem egzotycznych kultur i zwyczajów, tu nie będziesz się nudzić. Możliwości są niemal nieograniczone! Chyba pobożność mieszkańców popłaciła i bogowie nie poskąpili ich wyspie urody, a mieszkańcom uśmiechu i pogody ducha.

Czas na relaks, ostatnie chwile na Bali 

Bali. Religijne misteria, kopi luwak i małpie figle


Poprzedni post o Bali był dopiero przedsmakiem wizyty na tej rajskiej wyspie. Dziś zabieram Was w jej głąb, gdzie przyjrzymy się tradycyjnym ceremoniom religijnym, odwiedzimy małpi gaj, Ubud – kulturową stolicę Bali, a na koniec nacieszymy oczy widokiem malowniczych tarasów ryżowych. No to zaczynamy!



Jako, że plan wycieczki był intensywny, wstałam tego dnia o poranku. Już poprzedniego wieczoru namówiłam na wycieczkę kilka osób z naszej załogi, po czym zadzwoniłam do kierowcy Putu, z którego usług skorzystałam podczas pierwszej wizyty na Bali.

Pierwszym przystankiem na naszej trasie była mała fabryka batiku, gdzie mogliśmy podejrzeć jak powstają tradycyjne, ręcznie malowane balijskie tkaniny. Oczywiście głównym punktem tej atrakcji był sklep, ale jako, że nie zamierzaliśmy nic kupić pojechaliśmy dalej.

Uroczyście przystrojone wejście do świątyni Batuan
Pierwsza procesja z okazji rocznicy świątyni

Kolejnym odwiedzonym przez nas miejscem była świątynia Batuan. Mieliśmy sporo szczęścia, bo akurat załapaliśmy się na barwne obchody jej rocznicy. Na początek dziedziniec wypełnił niekończący się pochód kobiet niosących na głowach przeróżne wota. Wszyscy obecni ubrani byli w odświętne, tradycyjne stroje. Zajrzeliśmy na zaplecze świątyni, gdzie czyniono ostatnie gorączkowe przygotowania. Przystrajano wota, odprawiano modły, kadzono cały teren kadzidłami.

Kobiety niosą wota z ryżu i fantazyjnie ułożonych owoców
Modły do wyobrażanego jako pół-lwa bóstwa Baronga
Nieco makabryczne wota stworzone w całości z różnych części ciała prosiąt!
Ostatnie przygotowania przed procesją

Następnie powróciliśmy na główny dziedziniec, gdzie znów miała miejsce kolejna procesja – tym razem w pełnej oprawie tradycyjnej muzyki. Chwilę potem rozpoczął się teatr tańca - bardzo ekspresyjne przedstawienie narracyjne, którego fabuła skupiała się wokół walki dobra ze złem. Aktorzy przekrzykiwali się, przybierali dziwne figury i nakładali kolejne groźne maski, które na Bali otoczone są szczególną czcią. To barwne i niezwykle autentyczne wydarzenie było doświadczeniem absolutnie magicznym. Hipnotyczny teatr przeniósł nas na chwilę w świat bogów i demonów oraz odwiecznej walki dobra ze złem.

Wszyscy zgromadzili się na dziedzińcu, aby uczestniczyć w przedstawieniu teatralnym
Asystujący w misterium mistrz masek
Na scenie pojawia się czczony na Bali Barong - uosobienie dobra w walce dobra ze złem

Spektakl trwał dalej, my jednak ruszyliśmy w dalszą drogę. Zatrzymaliśmy się na plantacji różnych tropikalnych roślin, gdzie mieliśmy okazję do zaznajomienia się z lokalną florą. Pospacerowaliśmy wśród zieleni ucząc się rozpoznawać różne rośliny: kawowce, kakaowce, wanilię, drzewa durianowe i wiele, wiele innych. Mieliśmy też okazję przyjrzeć się z bliska produkcji kopi luwak – kawy słynnącej na cały świat głównie ze względu na astronomiczną cenę. Pozyskiwana jest ona z odchodów lokalnego zwierzaka – cywety, który żywi się dziko rosnącymi owocami kawowca. Ziarenka kawy wstępnie fermentują w jego przewodzie pokarmowym, co ma nadawać im charakterystyczny, tak bardzo ceniony smak. Niestety lokalsi upatrzyli w tym szansę na biznes i trzymają cywety w klatkach traktując je jak maszyny produkcyjne. W odwiedzonej przez nas plantacji też  trzymano za kratkami kilka zwierzaczków, których smutny widok szczerze powiedziawszy sprawił, że straciłam chęć na degustację kawy.

Na plantacji znaleźliśmy zbawienny cień
Smutne cywety w klatce - to te zwierzaczki stoją za produkcją najdroższej kawy świata
Suszenie kopi luwak
Na plantacji mogliśmy też zapoznać się z różnymi rosnącymi w tropikach przyprawami

Następnym przystankiem na trasie było sanktuarium Mandala Wisata Wanara Wana, zwane też po prostu Małpim Lasem. Miejsce to jest nie tylko atrakcją turystyczną, ale i ośrodkiem kultu. Na terenie dżungli znajdują się trzy świątynie. Prowadzą do nich przerzucone nad wąwozami kamienne mosty zdobione kamiennymi figurami i drewniane kładki. Zapuszczając się w tą gęstą dżunglę, czułam się przez chwilę jakbym znalazła się na planie filmu o przygodach Indiany Jones’a.

Mosty i kładki w Małpim Lesie
Nie ma wątpliwości, kto tu rządzi

Już po kilku minutach można się zorientować, że jest się w tym miejscu jedynie chwilowym gościem, a może wręcz intruzem. Niepodzielną władzę nad tą okolicą sprawują makaki nic sobie nie robiące z ingerujących w ich świat dwunogów. Na szczęście tutejsze małpy nie są tak agresywne jak te w odwiedzonej przeze mnie ostatnio świątyni Uluwatu. Tak czy inaczej warto zapoznać się z długą listą wskazówek co robić, a raczej – czego nie robić. Niestety pogryzienia turystów nie należą do rzadkości a w Internecie znaleźć można całe mnóstwo relacji rodem z horrorów. Pogryzienia niosą ze sobą ryzyko złapania różnych chorób – niezbyt ciekawe urozmaicenie podróży. Tablice informacyjne ostrzegają przed wnoszeniem jakiegokolwiek jedzenia i stosowanie się do tej zasady powinno zminimalizować ryzyko nieprzyjemnych doświadczeń. Należy też unikać kontaktu wzrokowego i obnażania zębów – małpy traktują to jako przejaw agresji z naszej strony;) Zawsze należy też pilnować dobytku, sama byłam świadkiem jak mały cwany makak skoczył komuś na plecy i wyciągnął mu pokrowiec na aparat z zamkniętego na suwak plecaka, po czym za nic nie chciał oddać łupu.

Te niewinnie wyglądające makaki są w stanie zrobić wszystko dla zdobycia banana!

Jakoś udało nam się przebrnąć przez dżunglę bez większych przygód. Bardziej uciążliwe niż małpy okazały się lgnące do nas chmary moskitów. Chyba jeszcze nie wspominałam, że było tego dnia ekstremalnie gorąco i wilgotno, a w dżungli dodatkowo powietrze było całkowicie nieruchome, przez co pot dosłownie zalewał nam oczy. Przy życiu trzymała nas myśl o tarasach ryżowych, które były już niedaleko, całkiem niedaleko…

piątek, 8 kwietnia 2016

Bali. Wizyta na wyspie bogów


Bali brzmi jak obietnica odnalezienia wewnętrznej harmonii, odnowy ciała i ducha oraz odnalezienia tej delikatnej, gdzieś zatraconej po drodze łączności z otaczającym nas uniwersum. Zdaje się, że nadzieję na spełnienie tej obietnicy ma większość wybierających się na Bali turystów. Ja się nie łudziłam, że uda mi się dokonać większych przewartościowań w 24 godziny, które były mi dane na Wyspie Bogów. Co nie znaczy, że nie podskoczyłam z radości na wieść o tej podróży. No dobrze, przyznam, że radość pomieszana była ze szczyptą zwątpienia i niepokoju. Już raz byłam w drodze na Bali i niestety godzinę przed lądowaniem kapryśny wulkan postanowił nieco nabroić i wyrzucił z siebie chmurę pyłu, w związku z czym mój samolot został skierowany do odległej o 2 godziny lotu stolicy Indonezji - Dżakarty, gdzie utknęłam na kilka kolejnych dni. Tym razem musiało się udać, choć niepokorny wulkan znów groźnie pomrukiwał.


Pyszne owoce na rozpoczęcie dnia - to skrzyżowanie węża z gruszą to salak, zwany też po prostu snake fruit


Jak się okazało po przyjeździe, moje zakwaterowanie zlokalizowane było na południu wyspy, w Nusa Dua – enklawie eleganckich, 5-gwiazdkowych resortów. Samo miejsce zachęcało do wylegiwania się na słońcu i korzystania do woli z uroków ośrodka, ale mój duch eksploratora nie odpuścił nawet wobec takich pokus. Jako, że dzień rozpoczęłam dosyć leniwie, dopiero około południa zaaranżowałam kierowcę o imieniu Putu, aby pojechać do kilku okolicznych świątyń. Z garstką znajomych daliśmy mu wolną rękę, i miejsca, w które dotarliśmy nas nie zawiodły.

Przydrożny ołtarzyk, a w tle Pandawa Beach
Porzucony Boeing

O ile za sprawą odpływu, plaża w resorcie nie zachwycała, Putu zabrał nas na nieodległą Pandawa Beach. Wjazdu strzeże pięć posągów lokalnych bóstw wywodzących się z tradycyjnego teatru cieni, wyrzeźbionych w górujących nad morzem klifach.  Błękitna woda, biały piasek i przede wszystkim panujący wokół upał zachęcały do kąpieli. Na plaży panuje niezobowiązująca atmosfera, oprócz nas była dosłownie garstka ludzi. Plażowa infrastruktura jest niezbyt rozbudowana, ale cóż więcej potrzeba w takim miejscu oprócz skrawka cienia i orzeźwiającego kokosa!

Następnym przystankiem był park kulturowy GWK. Nie do końca wiedzieliśmy czego się spodziewać i szczerze mówiąc to akurat miejsce nieco mnie zawiodło. Jak na indonezyjskie warunki bilety sporo nas kosztowały, a miejsce okazało się niestety turystyczną szopką. W skrócie jest to wielka otwarta przestrzeń, na której rozsiane są gigantyczne figury lokalnych bóstw sięgające 23 metrów. Większość z nich jest obecnie w trakcie budowy i muszę przyznać, że widok dźwigów z zawieszonymi częściami ciała bóstw oraz przybierająca przeróżne formy masowa komercha odziera to miejsce z wszelkiej magii i ma się nijak do uduchowionej atmosfery wyspy. Jedynym zasługującym na uwagę akcentem był pokaz tradycyjnego tańca, nieodłącznego składnika tożsamości kulturowej mieszkańców Bali.

Posąg Vishnu w WGK
Niezwykle ekspresyjny balijski taniec

Ostatnim przystankiem była zawieszona na nadmorskim urwisku świątynia Uluwatu. Co ciekawe okalający ją las zamieszkują wyjątkowo cwane małpy o kleptomańskich skłonnościach. Znane są z kradzieży drobnych przedmiotów aby następnie drogą szantażu wyłudzić banany lub inne smakołyki. Jak nie spełni się ich zachcianek, są skłonne zniszczyć okulary lub telefon – lepiej nie zadzierać z tymi rozbójnikami!

Zawieszona na klifach świątynia Uluwatu
Małpi szefuńcio w świątyni Uluwatu

Po tej krótkiej wycieczce wróciłam do mojego resortu aby oddać się na chwilę urokom wczasowego życia. Zamówiłam ulubiony smażony ryż – nasi goreng, po czym pomedytowałam nad brzegiem morza przy dźwiękach cicho sączącej się z głośników muzyki.




Nie będę wyjątkiem i powtórzę, że na Bali można poczuć się jakby się było jedną nogą w raju. Zaskoczyło mnie również jak bardzo różni się kulturowo od stolicy Indonezji, którą miałam okazję wcześniej odwiedzić. Tu ludzie naprawdę wydają się szczęśliwsi. Mimo, że nie posiadają wiele, bieda nie kłuje w oczy. Można wręcz odnieść wrażenie jakby źródło ich zadowolenia rzeczywiście tkwiło w pozamaterialnych wartościach. Przyjaźnie odnoszą się zarówno do siebie, jak i do przyjezdnych i co ważne, można odnieść wrażenie jakby rzeczywiście ta postawa wypływała z ich stanu ducha, a nie jedynie chęci zysku. Zachwyciła mnie też tutejsza estetyka, a zwłaszcza tak charakterystyczna architektura świątyń. Koronkowo rzeźbione w kamieniu detale sprawiają, że budynki zatracają gdzieś cały swój ciężar i materialność i zdają się wręcz lewitować, jak przystało na mieszkanie bóstw, gdzieś pomiędzy niebem a ziemią.





Barw temu obrazkowi dodaje fascynujący folklor, który jest wciąż niezwykle żywy. Wielu mieszkańców wciąż nosi tradycyjne batikowe sarongi i charakterystyczne nakrycia głowy zwane udeng. Wszechobecne są składane bogom wota ze świeżymi uroczymi kwiatami i tlącymi się kadzidełkami, w związku z czym na każdym kroku trzeba spoglądać pod nogi, żeby przypadkiem na któreś nastąpić. Ta krótka wizyta była jedynie wstępem, zlepkiem pierwszych wrażeń. Zapragnęłam zobaczyć wnętrze wyspy - słynny Ubud i malownicze tarasy ryżowe. Szczęście mi dopisało i już za kilka dni udało mi się znów wrócić na Bali. Ale o tym w następnym odcinku:)


wtorek, 23 września 2014

Smaki Dżakarty


Na deser zapraszam Was w wirtualną podróż po kulinariach Dżakarty. Muszę przyznać, że z Jawy przywiozłam całe mnóstwo wrażeń i inspiracji w tym zakresie. A oto moja lista potraw, których udało mi się spróbować (oczywiście do uzupełnienia):


Sate

To chyba sztandarowe danie kuchni indonezyjskiej, które można znaleźć w całym kraju – od Sumatry, przez Jawę po Bali i Flores. Są to małe mięsne szaszłyki nabijane na cienkie bambusowe patyczki i opiekane nad rozżarzonymi węglami rozdmuchiwanymi za pomocą słomianej maty. Mięso jest soczyste, potraktowane jakąś marynatą, ale cały sekret tkwi w sosie z orzeszków ziemnych, z którym szaszłyki są podawane. Słodko – słony, z chrupiącymi kawałkami orzeszków, mmm.. Sate często są podawane z „lontong” – ryżem gotowanym w liściach bananowca i pokrojonym w plasterki. Szczerze mówiąc, byłam bardzo zaskoczona, gdy dowiedziałam się, że jadłam ryż, byłam przekonana, że są to pokrojone w plasterki ziemniaki.


Porcja sate przy dźwiękach gitary - czego chcieć więcej 

Nasi goreng

To druga potrawa, która nasuwa się na myśl, gdy mowa o kuchni indonezyjskiej. Etymologia nazwy bardzo prosta - nasi , znaczy ryż a goreng – smażony. Przy dodatku jajka, warzyw i jakiegoś mięska oraz doprawiony z finezją zamienia się on w pyszną potrawę, którą mieszkańcy Dżakarty chętnie spożywają na śniadanie, obiad i kolację. A z takim wielobarwnym dodatkiem, jaki możecie podziwiać na zdjęciu stanowi prawdziwą wykwintną ucztę!

Nasi goreng - zwróćcie uwagę na tę fantazyjną dekorację

Ketoprak

To już danie typowe dla kuchni jawajskiej, a ściślej mówiąc wymyślone w stolicy – Dżakarcie. Jest to przedziwna mieszanina smażonego tofu, wspominanego już ziemniaczano-podobnego lontong, makaronu ryżowego, ogórków, kiełków soi i kilku innych ingrediencji. Wszystko zatopione w słodkim sosie sojowym i sosie z orzeszków ziemnych, brzmi egzotycznie, tak też smakuje. I jest pyszne!

Ketoprak. Sos z orzeszków ziemnych jest obłędny. No i ten talerz - liść bananowca:)

Owoce

Na Jawie słowo „soczystość” w przypadku owoców zyskuje nowego wymiaru. Za każdym razem lądując w kraju o klimacie tropikalnym stosuję się do zasady nieumiarkowania w jedzeniu owoców. Są przecież takie pyszne, zdrowe, gaszą pragnienie, cieszą oczy kolorowym wyglądem, a na dodatek kosztują grosze i są dostępne na każdym kroku! Ile radości i witamin może wnieść do życia takie mango, papaja, czy smoczy owoc!

Na pyszne, obrane, pokrojone i gotowe do zjedzenia owoce można natrafić na każdym kroku

Kawa

Jako, że jesteśmy na Jawie, nie sposób nie wspomnieć o kawie. Jeśli ktoś tak jak ja uwielbia filiżankę małej czarnej, to na Jawie będzie miał okazję skosztowania jej u źródła. Kawę pije się tu zazwyczaj zalewaną, ale powstaje też coraz więcej kawiarni specjalizujących się w parzeniu najlepszych gatunków kawy, wydobywając z nich pełnię smaku, np. Anomali Coffee.


Wśród indonezyjskich kaw, pewną ciekawostką jest Kopi Luwak – najdroższa kawa świata, uzyskiwana z ziarenek połkniętych i częściowo przetrawionych przez małego liso-podobnego futerkowca – cywetę. Ciekawa jestem, czy więcej jest w tym marketingu, czy smak kopi luwak rzeczywiście jest współmierny do ceny, którą trzeba zapłacić. Dosyć kontrowersyjna jest też kwestia pozyskiwania ziarenek. W związku z popytem zaczęły powstawać hodowle cywet, w których zwierzątka trzymane są w klatkach stanowiąc niemal część taśmy produkcyjnej. Aby mieć czyste sumienie, próbując kawy warto zwrócić więc uwagę na to, czy pozyskana została od dzikich zwierząt.

Owiana legendą najdroższa kawa świata - kopi luwak

Nawet w zwykłym supermarkecie wiele produktów może zaskoczyć

Dżakarta. Żar tropików i spalin.


Flaga Indonezji wygląda jakby... znajomo

Do Dżakarty leciałam nie oczekując zbyt wielu atrakcji. Tradycyjnie przed wyjazdem przeprowadziłam małą kwerendę internetową i szczerze mówiąc opinie wystawione tej metropolii przez większość podróżników nie brzmiały zbyt zachęcająco. Najczęściej pojawiały się słowa – brudna, tłoczna i zakorkowana. Trudno mi się z tym nie zgodzić i na pewno wypada blado w porównaniu z innymi miejscami, które ma do zaoferowania Indonezja, jak rajskie plaże Bali czy świątynie Yogyakarty. Jednak jak się nie ma co się lubi, to się lubi, co się ma. A ja pokażę Wam, że Dżakarta da się lubić.

Monas, czyli Monumen Nasional

Moją wędrówkę rozpoczęłam od chyba najbardziej charakterystycznego punktu tego miasta – ogromnego pomnika zwanego „Monas”. Otacza go gigantyczny plac, przez który brnąc poczułam się w pewnym momencie jak kurcząca się, przybierająca różowy kolor krewetka wrzucona na rozżarzoną patelnię. Minęłam nie mniej monumentalne świątynie zdające się prowadzić ze sobą ekumeniczną dysputę - meczet i katedrę katolicką. Nieco dalej jakieś budynki rządowe. Okolica nie była jednak szczególnie przyjazna, więc postanowiłam przemieścić się na Stare Miasto, na które składa się dosłownie kilka ulic odchodzących od placu Fatahillah. Są one zamknięte dla ruchu samochodowego, co pozwoliło mi na chwilę odetchnąć z ulgą i zapomnieć o nieustannym ścisku, wrzasku klaksonów i smrodzie spalin. Na placu znajduje się wiele wypożyczalni rowerów w stylu retro – nie mogłam sobie odmówić tej przyjemności. Do wyboru do koloru, ja zdecydowałam się na czerwony, choć kusił też ten fioletowy i trawiastozielony. W zestawie otrzymuje się kask (wersja męska) lub kapelusz (wersja damska) w pasującym do roweru kolorze, urocze! Co mnie urzekło, to też brak jakichkolwiek formalności, po prostu bierze się rower i obiecuje się go zwrócić i uiścić symboliczną opłatę o ustalonej porze.

Rowery retro - do wyboru, do koloru!
Mury pamiętające czasy kolonialne
Kolejne wspomnienie czasów kolonialnych - Cafe' Batavia

Na rowerze przejechałam się do portu, po tym jak napotkany na drodze człowiek ryzykując własnym życiem wyskoczył na środek jezdni, aby przerwać nigdy niekończący się ciąg aut i pozwolić mi przejechać na drugą stronę. I tak w czerwonym kapeluszu i z wiatrem we włosach mknęłam slalomując między kurczakami i wychudzonymi kotami, mijałam rybaków plecących sieci, prowizoryczne budki z jakimś jedzeniem, klatki z papużkami, przy czym co druga osoba pozdrawiała mnie z uśmiechem „hello miss!”.

Pan z uśmiechem na ustach szykuje dla mnie porcję pysznych sate

Będąc białym człowiekiem trudno poruszać się po Dżakarcie bez wzbudzania emocji – od życzliwej ciekawości, po prawdziwą sensację kończącą się zazwyczaj całą sesją zdjęciową kolejno z każdym członkiem rodziny. Jedna dziewczyna spodziewająca się dziecka podeszła do mnie:

- Hello miss, czy mogę Cię o coś zapytać? Jestem w ciąży i miałam sen, że pokazuję mojemu dziecku zdjęcie z białym człowiekiem. Czy mogę zrobić sobie z Tobą zdjęcie?

Trochę ekstrawagancka prośba, ale jak mogłabym odmówić! Dzieciaki ze szkoły fotografowały się ze mną zbiorowo i przeprowadzały wywiady – istne szaleństwo, miałam przez jeden dzień namiastkę życia w blasku reflektorów. Było miło, ale chyba na dłuższą metę przestałoby mnie to bawić… tym bardziej, że czułam, że traktowano mnie raczej jak jakiś chodzący na dwóch nogach talizman, niż jak top madl;P

Jedna z wielu sesji zdjęciowych, i top madl Zofia
Główna ulica starego miasta Dżakarty

To taka mała dygresja, teraz powróćmy do portu. Przy nadbrzeżu ustawione w rzędzie nadrdzewiałe statki, wokół praca wre. Dokerzy zajmują się ręcznym przeładunkiem towarów, wnoszą po wąskich sękatych deskach ogromne, ciężkie pakunki. Wszyscy pozdrawiają mnie znanym już „hello miss” i zapraszają na pokład. Tym razem stosując się do zasady ograniczonego zaufania nie skorzystałam z zaproszenia, może następnym razem uda mi się kogoś wyciągnąć na wspólną wycieczkę, w grupie zawsze raźniej!

Rowerowa przejażdżka do portu

Wszechobecne slumsy, góry śmieci, spaliny i nigdy nie przemijające korki uliczne, których nawet nie da się opisać słowami wpisane są w codzienność Dżakarty, życie mieszkańców musi być prawdziwą walką o przetrwanie! Samo miasto zdaje się funkcjonować na dwóch poziomach. Poprzecinane jest siecią estakad, autostrad i linii kolejowych, pod którymi toczy się niemal podziemne życie – morze slumsów, prowizorycznych domów z tektury i blachy falistej. Wystarczy przejechać jednak tak niewiele aby znaleźć się w nowoczesnych centrach handlowych i kreowanych na modłę zachodnią kompleksach rezydencjalnych. Kontrasty, aż oczy bolą…

Nowoczesne oblicze Dżakarty


Mieszkańcy Dżakarty sprawili, że miasto to objawiło mi się w dużo bardziej pozytywnym świetle niż to, co widziały oczy. Ciekawscy, otwarci, chętnie nawiązujący rozmowę i całkiem sprawnie posługujący się angielskim. Nawet krótka rozmowa, sprawi, że poczujemy się jak gość, a nie chodząca portmonetka, co niestety jest dosyć charakterystyczne w miejscach zalanych przez turystyczną stonkę;). I last but not least - indonezyjskie smaki, które mnie absolutnie oczarowały i dla których chętnie wrócę do Dżakarty po raz kolejny i kolejny. Ale o tym w następnym odcinku.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...