Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Japonia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Japonia. Pokaż wszystkie posty

piątek, 6 listopada 2015

Jeszcze kilka migawek z Japonii


Tym razem zapraszam na krótką fotorelację. Jako dodatek do poprzednich postów napisanych po pierwszej wizycie w Japonii, uznałam, że warto wkleić kilka zdjęć, tego, co mnie zauroczyło, rozbawiło czy też zaintrygowało w Kraju Kwitnącej Wiśni i na co nie znalazłam miejsca w poprzednich notkach. Enjoy!


Smile! Gejsza tajemniczo uśmiecha się z billboardu na stacji kolejowej w Kioto
Tak wyglądają trójwymiarowe menu w Japonii. Z witryn kuszą nas hiperrealistyczne plastikowe kanapki, skrzydełka kurczaka i rolki sushi. Muszę przyznać, że jest to nieoceniona pomoc przy składaniu zamówienia w restauracji i nieznajomości języka japońskiego!
Gdzieniegdzie można zobaczyć takie ołtarzyki z kamiennymi posążkami ubranymi w fartuszki. Zastanawiam się, jaka jest ich funkcja. No i te fartuszki. Czy osłaniają figurki przed nagością? A może mają chronić je przed chłodem?
Japonia to kraj automatów, w których można kupić niemal wszystko, czego dusza zapragnie
Nieopodal "Spaceru Filozofa" natknęłam się na taką instalację z uroczymi kotkami w roli głównej. Japończycy wprost szaleją na punkcie wszystkiego co jest słodkie, urocze i puszyste. Ta słodycz przejawiająca się pod różnymi postaciami określana jest na wskroś japońskim słowem kawaii
Uroczy chłopczyk w autobusie w Kioto
Gustownie ufryzowany pudel
Po Kioto można się przejechać taką oto rikszą. Co ciekawe, rikszarze noszą buty, z bieżnikami przypominającymi opony samochodowe!
Sklep z japonkami


A na zakończenie muzyka, która znów przenosi mnie do nieco sennego, skąpanego w deszczu Kioto: Air - "Alone in Kyoto". Uwielbiam!


Kioto 京都市. Japonia gejsz i samurajów




Po pełnym wrażeń wieczorze w Osace, oszołomiona atakującymi moje oczy ze wszech stron pstrokatymi neonami, zapadłam w głęboki sen. Następnego dnia wstałam o poranku – czekała mnie wizyta w dawnej stolicy Kraju Kwitnącej Wiśni - Kioto. W Japonii, która rzuciła się w pogoń za nowoczesnością, to właśnie żyjące barwną historią miasto jest ostoją tradycji.


Podróż z Osaki do Kioto zajmuje podmiejską kolejką ok. 30 minut. Ta przywozi nas na supernowoczesny dworzec na którym kłębią się istne tłumy podróżnych. Nie wiedząc za bardzo w którą stronę iść, zaopatrzyłam się w mapę w centrum informacji turystycznej. Już na pierwszy rzut oka okazało się, że warte odwiedzenia świątynie nie znajdują się w centrum miasta, a rozproszone są po okolicznych wzgórzach. Dodatkowo pogoda tego dnia nie sprzyjała spacerom – od rana się chmurzyło, potem pojawiła się mżawka, która następnie przerodziła się w rzęsisty deszcz.


Wzgórza wokół Kioto
Zwiedzanie Kioto rozpoczęliśmy od trasy wiodącej wzdłuż kanału po wschodniej stronie miasta zwanej „Spacerem Filozofa”. W jej okolicach rozsiane są liczne świątynie, a sama trasa obfitująca w  sklepiki, kawiarenki i inne atrakcje wiedzie przez niezliczone kamienne mostki przerzucone nad kanałem, w którym pływają tłuste, złociste karpie. Podobno zazwyczaj miejsce to przeżywa prawdziwe oblężenie, ale tego dnia deszcz wypłoszył większość turystów.


Sklep ze słodyczami

Świątyń w Kioto jest całe mnóstwo i każda z nich ma swój niepowtarzalny charakter. Zachwycają przyległe do nich ogrody stworzone w duchu filozofii zen i zaprojektowane zgodnie ze ściśle określonymi kanonami. Spacerując wśród zielonych bambusów, mchów, porozrzucanych głazów i strumieni, można odnieść wrażenie, że wszystko jest tu perfekcyjne i żaden element nie znalazł się na swoim miejscu przypadkowo. Jednocześnie jednak ogrody te zachowują właściwą naturze swobodę, przyroda nigdy nie zostaje w nich całkowicie ujarzmiona. Prawdziwa uczta dla oczu i dla duszy.


Jedna ze świątyń na trasie "Spaceru Filozofa"


Deszcz wzmagał się z minuty na minutę, co zaczęło być nieco dokuczliwe. Nawet na trasie „Spaceru Filozofa” trudno o kontemplacyjny nastrój, gdy chlupie nam w butach, tak więc postanowiliśmy złapać autobus i pojechać na miejski targ Nishiki, z nadzieją na znalezienie dachu nad głową.

Jak się okazało, oprócz zadaszenia, na targu była cała masa innych ciekawych rzeczy. Mnie tradycyjnie najbardziej zainteresowała część gastronomiczna, gdzie można było kupić przeróżne kucharskie akcesoria, suszone ryby, kiszonki, wodorosty i inne cuda. Do tego słodycze, które w Japonii mają niemal wyłącznie zieloną barwę, a to za sprawą dodatku sproszkowanej herbaty matcha. Nawet popularne produkty jak Oreo lub KitKaty na rynek japoński produkowane są w zielonej, herbacianej wersji.

Targ Nishiki


Centrum Kyoto

Wizyta na targu jak to zwykle bywa zaostrzyła nasz apetyt, więc postanowiliśmy udać się na obiad. Po wczorajszym okonomiyaki, które do lekkich dań nie należy mieliśmy ochotę na coś mniej ciążącego na żołądku – choćby sushi. Po zapoznaniu się z menu w formie hiperrealistycznych rzeźb w szklanej witrynie, co jest w Japonii standardem, weszliśmy do restauracji nieopodal rzeki Kamo. Gdy zobaczyliśmy za ladą wiekowego sushimastera wprawnie krojącego ryby na precyzyjne plastry, wiedzieliśmy, że dobrze trafiliśmy. Zdecydowaliśmy się na zupę miso, zestaw maki i nigiri oraz makaron soba, wszystko doskonałe!

Sushimaster
Maki, nigiri, zupa miso, tempura i piwo Asahi



Na koniec wizyty w Kioto, pospacerowaliśmy po starej części miasta, gdzie natrafiliśmy na wiele osób w tradycyjnych kimonach. Jak odmienny obraz Japonii, od feerii sztucznych świateł i neonowych barw pstrzących się wieczorem w centrum Osaki. Aby ujrzeć prawdziwe gejsze trzeba jednak mieć sporo szczęścia. Większość z nich świadczy usługi w herbaciarniach zachodniego Gionu, jest to jednak hermetyczny świat, wymykający się oczom i obiektywom aparatów turystów.


Popołudniowy spacer wzdłuż rzeki Kamo
Chłopaki w tradycyjnych kimonach


Modlitwa

Nam niestety nie wystarczyło czasu na odwiedziny Gionu po zmroku, kiedy to budzi się do życia, na wizytę w Złotym Pawilonie i na wiele innych atrakcji, do których nie udało mi się dotrzeć  podczas tej krótkiej wizyty. Kioto wręcz oszałamia bogactwem zabytków, rozproszonych na dość dużej przestrzeni, które aż proszą się o niespieszne odkrywanie połączone ze spacerami po okolicznych wzgórzach. Cóż, pozostaje mi mieć nadzieję, że niedługo uda mi się znów odwiedzić fascynującą Japonię.

poniedziałek, 2 listopada 2015

Osaka. W szczypcach mechanicznego kraba


Konichiwa! Dziś witam Was po japońsku i jak już pewnie się domyślacie, zabieram Was w podróż do Kraju Kwitnącej Wiśni. Moja krótka wizyta w Japonii miała miejsce kilka miesięcy temu, ale jakoś nie udało mi się zebrać do napisania notki, więc sama chętnie odświeżę wspomnienia i wrócę na chwilę na tą przedziwną planetę.

Neony dzielnicy Dotonbori z kultową reklamą Glicomana


Mój samolot wylądował na będącym cudem architektury lotnisku Osaka – Kansai. W kraju, w którym każdy skrawek ziemi jest bezcenny zdecydowano się na wzniesienie portu lotniczego położonego w całości na sztucznej wyspie oddalonej od wybrzeża Honsiu o 5km. W ten sposób udało się też zredukować hałas, dzięki czemu lotnisko może działać przez całą dobę nie zakłócając snu mieszkańców. Patrząc na poniższe zdjęcie, które wynalazłam gdzieś w sieci, można wyobrazić sobie wrażenie, które mi towarzyszyło, gdy zerkałam na ekranie na obraz z kamer podczas podchodzenia do lądowania.

Lotnisko Osaka - Kansai. źródło: http://www.kansai-airport.or.jp/

Gdy już jakimś cudem udało nam się trafić w ten wąski pasek asfaltobetonu pośród fal Morza Japońskiego, pomknęliśmy przez most w stronę Osaki. Z racji, że mój pobyt w Japonii trwał jedynie 30 godzin, moim priorytetem było odwiedzenie Kioto. Planowałam się tam wybrać następnego dnia, więc wieczorem, mimo niewielkich pokładów energii, postanowiłam pojechać do centrum Osaki.

Muszę przyznać, że od początku miasto to przytłoczyło mnie swoimi rozmiarami. Nawet przemieszczanie się pomiędzy pozornie nieodległymi miejscami wymagało korzystania z metra. W dodatku czułam się trochę jakbym znalazła się w grze platformówce – życie rozgrywało się nie na jednej płaszczyźnie, ale na wielu poziomach – w skomplikowanych sieciach przejść podziemnych i nadziemnych. Myślę, że odczuwany dosyć dotkliwie jet lag też odegrał swoją rolę w takiej zakrzywionej percepcji otaczającej mnie rzeczywistości.


Dworzec w Osace


Zaletą takiej struktury miasta jest to, że nawet jak zaczął padać rzęsisty deszcz, udało mi się przez jakiś czas obyć bez parasola. Gdy już wreszcie wyłoniłam się na powierzchnię, zostałam wręcz otumaniona wszechobecnymi neonami, które nie niosły dla moich zachodnich oczu żadnej treści, stanowiły tylko abstrakcyjne kombinacje szlaczków i symboli. Wszystkie te barwy odbijały się w czaszach niezliczonych transparentnych parasoli, które można tu kupić dosłownie na każdym kroku, co też szybko uczyniłam. Gdy wtopiłam się w otaczający tłum, zerkając na świat przez mój przeźroczysty parasol, niczym z wnętrza bańki mydlanej , na myśl nasunęły mi się sceny z filmu „Między słowami”.

Osaka by night


Mając niewiele czasu, oswajanie odległych krain najlepiej zacząć od kuchni. I nie, wcale nie mam tu na myśli sushi. Jesteśmy w Osace, a tu kultową potrawą jest okonomiyaki. Gdy trochę błądziłyśmy z koleżanką poszukując słynącej z nocnego życia dzielnicy Dotonbori, z pomocą przyszła nam napotkana po drodze dziewczyna. Wyprowadziła nas z labiryntu pasaży pełnych sklepików z różnymi dziwnymi gadżetami. Mijałyśmy karaoke i salony gry w pachinko, ichniejszą grę automatową, które są chyba najbardziej skrajnym przejawem japońskiej psychodeli. Zainteresowanych odsyłam do googla, bo ja nie znajduję słów do opisania tego fenomenu.


Restauracja serwująca fugu

Dotonbori w późnych godzinach wieczornych przeżywało prawdziwe oblężenie. Efekt wzmagały wszechobecne mrugające neony, trójwymiarowe reklamy w formie hiperrealistycznych pierożków, lub machających szczypcami krabów przyklejonych do fasad budynków. Tu i ówdzie restauracje serwujące toksyczną rybę fugu dla amatorów silnych wrażeń pragnących poczuć charakterystyczne mrowienie na języku. Mnóstwo street foodu, ja jednak miałam ochotę na spróbowanie słynnych okonomiyaki. Wszystkie restauracje dosłownie pękały w szwach, więc trzeba było odczekać swoje, co też miało swoje zalety – miałyśmy szansę na dogłębne zapoznanie się z menu.

Wszechobecny street food. Takoyaki - smażone kulki z ciasta i ośmiornicy
Znalezienie spłuczki w japońskich toaletach to czasem prawdziwe wyzwanie!

Jak podaje Wikipedia, nazwa to zbitka dwóch słów: konomi – chcieć, lubić i yaki – smażyć. Czyli w wolnym tłumaczeniu „smaż, co chcesz”. Nic dodać, nic ująć, bo okonomiyaki to kombinacja mnóstwa różnych składników uformowanych w zgrabne placuszki i usmażonych na skwierczącej blasze, hojnie okraszonych majonezem. Do tego piwko Asahi i jest moc!

Mistrz okonomiyaki
W wersji full-wypas, okraszone majonezem i płatkami ryby

Po takiej uczcie przydałoby się coś na poprawę trawienia, najlepiej sake. Udałyśmy się więc, do jednego z licznych barów. Trzeba tu dodać, że picie sake to w Japonii wybitnie męska forma spędzania wolnego czasu, tak więc bywalcami barów w zdecydowanej większości są mężczyźni. Ci jednak okazali się zaskakująco towarzyscy i wprowadzili nas w świat sake, oferując degustację trunku pod zimną i ciepłą postacią. Na naszym stoliku pojawiały się charakterystyczne małe ceramiczne czarki i uczucie sfatygowania zmianą stref czasowych powoli zaczynało się rozpływać w stan słodkiego odprężenia.

Zamawiamy sake...
Kumple z baru


Rozsądek nakazuje mi zatrzymać się w tym miejscu, bo już nazajutrz o poranku zapraszam Was na wycieczkę w poszukiwaniu Japonii gejsz i samurajów, do nieodległego Kioto. Sajonara!      

Dobranoc Osaka!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...