Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zimbabwe. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zimbabwe. Pokaż wszystkie posty

piątek, 15 kwietnia 2016

Konne safari w Zimbabwe


Konne safari to moim zdaniem najlepszy sposób na poznawanie dzikiej przyrody. Warkot silnika nie płyszy zwierząt, można zbliżyć się do nich niemal na odległość wyciągnięcia ręki. Wokół cisza i spokój, ukojenie od zgiełku pobliskiej stolicy Zimbabwe - Harare.



Trochę inna perspektywa...


Safari  zaaranżowaliśmy  poprzedniego wieczoru wraz z trójką członków załogi. Rano punktualnie zjawiliśmy się w umówionym miejscu, kierowca już na nas czekał. Zainkasował od każdego z nas po 30$, co wydaje mi się uczciwą ceną za taką dozę atrakcji.


Nasz wesoły kierowca
I wspaniały wehikuł

Zapakowaliśmy się do fantastycznego safari – jeepa. Jazda tym pojazdem po ulicach Harare była już dla nas sama w sobie atrakcją. Szczerze mówiąc byłam pozytywnie zaskoczona widokiem mijanych przedmieść stolicy Zimbabwe. Przypominając sobie większość afrykańskich metropolii, wjazd do miast stanowiło zazwyczaj morze niekończących się slumsów z blachy falistej, Tutaj jednak domki wyglądały stosunkowo porządnie. Były skromne, od frontu zdobiły je zadbane ogródki, a nie piętrzące się stosy śmieci.

Jazda nie była długa,  zajęła nam ok. 25 minut, po czym dotarliśmy do lasów Mukuvisi. Na początek przeszliśmy się po centrum edukacyjnym. Tam też mieliśmy okazję zerknąć na wygrzewające się w słońcu krokodyle leżące na brzegu sadzawki. Dalej znajdował się taras widokowy, na którym spotkaliśmy przedszkolną wycieczkę. Pomyślałam o moich przedszkolnych spacerach do Ogrodu Saskiego w Lublinie, wypadają dosyć blado!



Ku przestrodze!
Zawieramy nowe znajomości

Następnie dotarliśmy do stajni, gdzie czekał już na nas nas przewodnik o imieniu Simba – co znaczy lew.  Dla każdego z nas wybrał konia, kierując się tajemniczymi, nikomu nieznanymi kryteriami. Wdrapaliśmy się na grzbiety, po czym ruszyliśmy przed siebie. Przedzieraliśmy się przez wysokie trawy, płaską sawannę i cieniste zagajniki. Sawanna była o zaskakująco zielona – znajdowaliśmy się akurat w szczycie pory deszczowej.


Na początek zabrano nas do stajni

Byłam zachwycona, gdy zobaczyliśmy pierwsze stada zebr, do których udało nam się zbliżyć niemal na wyciągnięcie dłoni. Minęliśmy też rodzinę trzech żyraf zajadających liście akacji i gazele impala. W buszu napotkaliśmy wielkie antylopy gnu. Niestety nie mogliśmy liczyć na dzikie koty, które mogłyby uznać nasze konie razem z ich jeźdźcami za łakomy kąsek.


Stadko antylop
Rodzina żyraf


Po pewnym czasie niebo zaczęło się chmurzyć. W momencie, gdy pozostawiliśmy konie w stajni i wsiedliśmy do naszego jeepa, aby wrócić do hotelu, z nieba runęła ściana deszczu. Gdy wróciłam do hotelowego pokoju czułam się zmęczona, ale i pełna wrażeń. Bliskie spotkania trzeciego stopnia z afrykańską przyrodą zawsze przyprawiają mnie o szybsze bicie serca i sprawiają, że czuję się jakbym wskoczyła do telewizora i wylądowała na kanale National Geographic. 

Koktajl różnych kopytnych

I had a farm in Africa...


Afryka budzi we mnie całą gamę sprzecznych uczuć. Przede wszystkim jest to zachwyt nad pięknymi krajobrazami, jej dziką i majestatyczną naturą. Zaburza go smutek i żal na widok bezmiaru kłującej w oczy biedy i jej beznadziejności. Po chwili jednak twarz się rozpogadza na widok szczerego, pełnego sympatii uśmiechu drugiej osoby. Wystarczy krótka pogawędka i konfrontacja z tym ciętym afrykańskim poczuciem humoru, abym zaczęła się śmiać do łez. Jednocześnie przebywając na Czarnym Lądzie zawsze czuję lekką niepewność i wyobcowanie. Biała skóra staje się piętnem, działa ona jak magnes na wzrok każdej mijanej osoby. I chociaż zawsze spotykałam się z życzliwością ze strony mieszkańców, to jednak duch kolonializmu wciąż poprzez kolejne pokolenia krąży niczym wirus w ludzkim DNA i bezustannie każe nam odgrywać wobec siebie określone role.

Tak więc tak, jak nie zdaję sobie sprawy z posiadania stopy dopóki nie nabawię się odcisku, tak nie jestem świadoma bycia białą, dopóki nie znajdę się w Afryce. Jedynym miejscem, w którym można przejść niezauważenie nie przyciągając na siebie uwagi okazują się mury pięciogwiazdkowego hotelu dla obcokrajowców.

Jedynym sposobem na zmianę tego układu jest znalezienie afrykańskiego towarzystwa, wtedy jesteśmy już o krok od stania się shamwari (shona), rafiki (swahili)lub mngani (zulu), czyli – przyjacielem.

Tym razem moim celem podróży była stolica Zimbabwe – Harare. Gdy wylądowaliśmy było już po zmierzchu. Jako, że jeden z pilotów był Zimbabweńczykiem, zaproponował, żebyśmy wszyscy wyszli na wspólną kolację. Pojechaliśmy za miasto na świetne steki i żeberka. Lokal z przylegającym parkingiem pośród pustkowia, w środku sami biali, wokół czarna, nieprzebrana noc. Siedziałam przy stole obok Jacka, ojca naszego pilota – byłego farmera przebywającego obecnie na przymusowej emeryturze. W oczekiwaniu na żeberka snuł mi opowieść o dramacie białych farmerów w Rodezji, przechrzczonej nie tak dawno na Zimbabwe. Jego historia przywodzi mi na myśl powieść Karen Blixen zaczynającą się słowami "I had a farm in Africa..."


Zachód słońca na przedmieściach Harare


Jego rodzina pochodziła z Anglii, on urodził się już na afrykańskiej ziemi. Dorobił się wielkiej farmy zatrudniającej 500 czarnoskórych pracowników, na której uprawiano tytoń, kawę i kukurydzę. Zapytałam o warunki ich pracy, na co odparł, że na jego farmie niczego nikomu nie brakowało. Każda rodzina miała porządne zakwaterowanie, na terenie farmy znajdował się nawet szpital i szkoła dla dzieci pracowników.

Na farmie dorastał jego syn, który nie rwał się do przejęcia rodzinnej schedy i całe dzieciństwo przyglądał się przelatującym nad polami samolotom marząc o zostaniu pilotem, gdy dorośnie.
Lata mijały, farma świetnie prosperowała. Rolnictwo było wówczas filarem gospodarki Zimbabwe, produkty eksportowano na wielką skalę. Jednocześnie prowadzona przez prezydenta Roberta Mugabe polityka afrykanizowania państwa, sprawiła, że niezadowolenie i frustracja wśród czarnoskórej ludności stopniowo narastały. Farma nie była już bezpiecznym miejscem, zdarzały się napady, niszczenie zbiorów, wielu właścicieli ziemskich straciło życie. Świat jaki biali farmerzy dotychczas znali skończył się definitywnie w 2001 roku, kiedy to wprowadzono formalny zakaz uprawy ziemi przez białych. Nadano im rozkaz opuszczenia farm, które przekazano następnie w ręce czarnoskórej ludności i które w większości leżą dziś odłogiem.

Na twarzy Jacka odmalowała się całkowita bezradność. Stwierdził, że nie ma już swojego miejsca na Ziemi. Na początek wyjechał do Wielkiej Brytanii, skąd pochodziła jego rodzina. Jak stwierdził, miejsce to było mu jednak zupełnie obce, jego domem była Afryka, tu się urodził i wychował. Po kilku miesiącach wrócił do Zimbabwe, gdzie jednak znów spotkały go szykany i wykluczenie społeczne. Obawiając się o bezpieczeństwo, wyjechał do bardziej tolerancyjnej Zambii. Wielu farmerów właśnie tam znalazło azyl po gwałtownych przemianach mających miejsce w Zimbabwe.

Zmiany polityczne Roberta Mugabe doprowadziły do zapaści gospodarczej kraju. Produkcja spadła o 80%. W kraju, który był niegdyś spichlerzem Afryki zapanowała epidemia głodu a produkty rolnicze zaczęto paradoksalnie importować z ościennych państw. Kolejnym problemem stała się hiperinflacja. Na zakupy szło się z torbą wypchaną po brzegi banknotami, co skończyło się wycofaniem dolara zimbabweńskiego i zastąpieniem go dolarem amerykańskim i chińskim juanem.

Zjedliśmy doskonałe steki, dopijaliśmy ostatnie piwo. Jack na koniec wyznał mi, że pomimo tego, co go spotkało, kocha swój kraj. Jak stwierdził, jego serce bije poza tą chaotyczną metropolią jaką jest Harare. Poradził mi wybranie się następnego dnia poza miasto, aby docenić uroki jedynej w swoim rodzaju natury, czego oczywiście nie omieszkałam uczynić. Dodał, że muszę też koniecznie kiedyś zobaczyć wodospady Wiktorii, które są cudem na ziemi i po prostu odbierają mowę.


Park Mukuvisi

W kraju panuje nastrój pesymizmu, który przebija się nawet przez z natury pogodne usposobienie ludzi. Gwałtowna zapaść ekonomiczna zmieniła oblicze narodu, i odbiła się na wszystkich aspektach życia mieszkańców. Każda osoba, z którą zdarzyło mi się nawiązać rozmowę narzekała na obecną sytuację i brak perspektyw na lepsze jutro. Przed lawiną reform przynajmniej Zimbabweńczyczy mogli obwiniać białych farmerów za swoje nieszczęścia. Teraz, gdy ich już nie ma, pojawia się pytanie – co dalej?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...