czwartek, 9 kwietnia 2015

Barcelona. Muśnięcie słońca, cień wiatru (II)


Po minięciu Placa de Catalunya udałam się na Passeig de Gracia. Raj dla zakupoholików - szeroki bulwar pełen sklepów światowych marek. Ulica ta ma jednak do zaoferowania dużo więcej niż shopping, tutaj należy się wybrać poszukując Barcelony Gaudiego. W niedużej odległości od siebie znajdują się dwie kamienice jego projektu – Casa Battló i nieco dalej, La Pedrera. Sama nie wiem, która bardziej przypadła mi do gustu. Casa Battló w tonach fioletu i błękitu, z fikuśnymi balkonikami w formie masek przywołuje na myśl czas zabawy i karnawału. Biała, oniryczna La Pedrera z ondulowaną fasadą jest monumentalna i dostojna.

Casa Battlo
Casa Mila, czyli La Pedrera

Odbijając w prawo, idąc przez dłuższy czas nie zmieniając kursu trafimy na najbardziej znane dzieło Gaudiego – kościół Sagrada Familia. Jako, że jest on w nieprzerwanej budowie już od 133 lat, najprawdopodobniej najpierw zobaczymy zawieszone nad iglicami dźwigi, które już na dobre wpisały się w krajobraz Barcelony. Sprawiająca wrażenie usypanej z piasku budowla jest złożonym poematem teologicznym a zarazem świadectwem geniuszu swojego twórcy. Gorliwie wierzący Gaudi pragnął nakłonić swymi dziełami do poszukiwania Boga, a Sagrada Familia jest tego najpełniejszym wyrazem. Zarówno koronkowo zdobiona fasada Narodzenia Pańskiego, jak i surowa, syntetyczna fasada Męki Pańskiej nawiązująca do katalońskiej sztuki romańskiej, wciągają złożoną symboliką i zachęcają do rozszyfrowywania znaków i obrazów zaklętych w kamieniu.

Fasada Narodzenia Pańskiego
Fasada Męki Pańskiej













































































Wieczorem wybrałam się w okolicę wzgórza Montjuic na pokaz fontanny tańczącej w rytm odgrywanej muzyki. Program wielce zróżnicowany – od Rihanny po Vivaldiego, a całe widowisko przyciągnęło chyba połowę mieszkańców Barcelony. Dopełnieniem spektaklu dźwięk – światło – woda jest nocna panorama miasta rozciągająca się ze wzgórza.

Magiczna fontanna u podnóża Montjuic

Światło - dźwięk - woda

Kontynuując wędrówkę szlakiem Gaudiego obowiązkowym punktem programu jest Park Güell. Ja dotarłam tam pewnego niedzielnego poranka i zdecydowanie było to najlepsze miejsce na rozpoczęcie dnia. Znów podziwiałam panoramę, tym razem budzącej się do życia Barcelony na tle mieniącego się w promieniach słońca morza. Przedziwne, organiczne formy zrodzone w wyobraźni katalońskiego architekta tworzyły idealną kompozycję z otaczającą je śródziemnomorską przyrodą, a chyba najbardziej rozpoznawalnym elementem parku jest pokryta wielobarwną mozaiką wijąca się zakolami najdłuższa ławka świata.

Panorama Barcelony z Parku Guell
Najsłynniejsza ławka świata

Resztę dnia spędziłam spacerując wzdłuż plaży Barceloneta i rozkoszując się ostatnimi chwilami w Barcelonie. Tu i tam mijali mnie biegacze, na plaży chłopaki grali w piłkę. To miasto ma w sobie jakąś energię, którą przekazuje mieszkańcom i która udzieliła się i mi przez te 2 dni. Ta siła witalna i radość z drobnych przyjemności może przybierać różne formy i przejawiać się w różnych aspektach życia – choćby w przebieżce wzdłuż brzegu morza, zakupach na La Boqueria czy jednym z lokalnych targów, niespiesznych spacerach ulicami Barri Gotic albo długich pogaduszkach przy dobrym jedzeniu i butelce wina. Na zakończenie piosenka w takich pozytywnych klimatach, mam nadzieję, że wywoła na waszych twarzach uśmiech. Me gustan los aviones, me gusta Barcelona!:)


Senny plac przed kościołem Sant Miquel
Rzeźba "Homenatge a la Barceloneta" Rebeki Horn przedstawiająca ustawione jeden na drugim chiringuitos, niegdyś obecne tu stragany z owocami morza 
Sport to zdrowie!

Barcelona. Muśnięcie słońca, cień wiatru (I)


Po kolejnej wizycie w Barcelonie uznałam, że poprzednia notka jest wielce niesatysfakcjonująca i wymaga przeredagowania. Błękitne niebo, odległości sprzyjające spacerom, pozytywna atmosfera, przyznaję…  uwielbiam tu wracać!

Jak spędzić 24h w mieście mającym do zaoferowania tak wiele, jak Barcelona? Moja odpowiedź brzmi - niespiesznie, celebrując każdą chwilę, obserwując mieszkańców i racząc się pysznymi tapas! W tej notce przedstawię propozycję trasy, która być może przyda się komuś, kto tak, jak ja wpadnie na chwilę do stolicy Katalonii.


Na początek wsiadłam w żółtą linię metra i pojechałam do portu, gdzie spacerowałam nadbrzeżem przyglądając się przystani najeżonej setkami masztów większych i mniejszych jachtów. Ich odbicia w wodzie tworzą niesamowicie malowniczy obrazek. Barcelona jest nierozłącznie związana z morzem, o czym przypomina wznosząca się nieopodal kolumna, z której Krzysztof Kolumb wskazuje palcem na odległe, czekające na odkrycie lądy. 



Port Vell
Kolumb zwrócony ku wyjściu z portu 

W  tym miejscu zaczyna się La Rambla, bez wątpienia najsłynniejsza ulica całej Barcelony. Zazwyczaj płynie nią nieprzebrany tłum ludzi – miejscowi zatrzymują się przy straganach z kwiatami lub biletami na spektakle i mecze, turyści kupują gadżety z mozaikami w stylu Gaudiego. Warto też nadmienić, że nad La Ramblą wisi niechlubny tytuł największego zagłębia kieszonkowców w Europie, więc lepiej mieć oczy dookoła głowy i pilnować swojego dobytku a Rolexa zostawić w domu.

Kolumna Kolumba od strony La Rambli



























Zarówno mieszkańcy, turyści jak i kieszonkowcy odbijają w stronę La Boqueria – targu, będącego istną świątynią pysznego jedzenia, na którym można zaopatrzyć się w plastry doskonałego jamón ibérico de bellota, świeże jeżowce, doskonałe owoce i warzywa oraz mnóstwo innych smakołyków. Jako, że widok tych wszystkich rarytasów każdemu chyba zaostrzy apetyt, można też na miejscu coś przekąsić, lub choćby napić się jednego z pysznych, świeżych soków owocowych dostępnych na wielu straganach.


Targ La Boqueria. Ucztę czas zacząć!


Iberyjska obsesja na punkcie szynki
Do wyboru do koloru. Polecam pyszne, świeże soki owocowe za 1-2€!


Spacerując po La Rambli warto spoglądać na chodnik, aby nie przeoczyć znajdującego  się na bruku dzieła sztuki – barwnej mozaiki autorstwa Joana Miro’. Mimo, że wcześniej podeptałam ją już kilkukrotnie, udało mi się ją zobaczyć dopiero, gdy celowo wybrałam się po to na La Ramblę, i to o poranku, kiedy jeszcze nie oblegały ulicy masy przechodniów.

Mozaika Miro na Rambli
Pozdro z Barcelony!:)

Idąc w stronę Plaça de Catalunya możemy odbić na prawo - do Barri Gotic, lub na lewo do dzielnicy Raval. Barri Gotic to Barcelona, jaką możemy odnaleźć na kartach powieści Zafóna. Zatopione w półmroku wąskie uliczki pamiętające mroki średniowiecza pozwalają nam odbyć podróż w czasie. Oddalone zaledwie o kilka kroków od gwarnej La Rambli zachęcają do niespiesznego spaceru podczas którego możemy chłonąć atmosferę miejsc, które zainspirowały autora „Cienia Wiatru” do stworzenia magicznego i nieco posępnego świata pełnego zaginionych wspomnień i mrocznych tajemnic.

Raval nieco myszką trąci ale ma swój klimat!
Zafonowskie klimaty. Czy to tu znajdował się Cmentarz Zapomnianych Książek?
Mury Barri Gotic

Tu też przekąsiłam kilka tapas w towarzystwie katalońskiego piwa Estrella. Oczywiście, że katalońskie - mieszkańcy Barcelony są bardzo dumni ze swojej tożsamości i podkreślają to na każdym kroku - flagi Katalonii w oknach i na balkonach sprawiają wrażenie, jakby każdego dnia było tam święto narodowe i zdobią fasady kamienic na równi z flagami indypendentystów.

iVisca Catalunya!

Jeśli masz jeszcze siłę w nogach, zapraszam w dalszą drogę, tym razem na wspólne poszukiwanie Barcelony Gaudiego, kliknij tutaj.

środa, 1 kwietnia 2015

From Russia with love


Perspektywa kilku dni wolnego skłoniła mnie do zabrania się za nadrobienie blogowych zaległości. Tu i tam na pulpicie krzątają się foldery z nieposegregowanymi i niepublikowanymi dotąd fotkami z różnych zakątków świata, dziś uznałam, że czas na wiosenne porządki! Na początek - aby na dobre rozprawić się z zimową tematyką - kilka obrazków ze styczniowej wizyty w Moskwie.



Podchodząc do lądowania na lotnisku Domodedovo obserwowałam przez okno samolotu krajobraz w dole... biało, biało, biało. Z perspektywy ziemi, już tak pięknie nie było - przed terminalem resztki śniegu wymieszane z brunatną ziemią, nad głową zaś nisko zawieszone, ciężkie, ołowiane niebo.

Nie powiedziałabym, żeby Rosja przywitała nas z otwartymi ramionami: baardzo wnikliwa kontrola paszportów przeciągała się w nieskończoność. Potem długa podróż do miasta, szybka rejestracja w hotelu, wymiana dolarów na ruble. Po tych formalnościach, już z walutą w kieszeni, gotowa byłam w końcu na zwiedzanie Moskwy. Muszę przyznać, że od dłuższego czasu chciałam odwiedzić to miasto, więc gdy tylko nadarzyła się okazja, skorzystałam. Ciekawa byłam konfrontacji rzeczywistości z wyobrażeniem jakie na przestrzeni lat utworzyło się w mojej głowie, które było dziwną fuzją obrazów z współczesnych mediów, XIX wiecznych powieści i filmów o agencie 007.

Nie trudno się domyślić, że na początek wybrałam się tam, gdzie bije serce nie tylko Moskwy, ale całej Rosji - na Plac Czerwony. Gdy przekroczyłam Bramę Zmartwychwstania, moim oczom ukazała się ogromna przestrzeń. Plac Czerwony zapiera rozmachem dech w piersiach i niewątpliwie oddaje gigantomanię i potęgę kraju sięgającego od naszej wschodniej granicy po Kamczatkę. Jednocześnie jednak  ma w sobie coś z baśniowego klimatu, otaczające go budowle wydają się być zbudowane z klocków i rozświetlone iluminacją pośród ciemnej nocy przypominały mi czarodziejską scenografię "Dziadka do orzechów".

Brama Zmartwychwstania strzegąca wejścia na Plac Czerwony

Dominującym elementem Placu Czerwonego jest potężny mur ciągnący się na całej jego długości, za którym znajduje się ośrodek rosyjskiej władzy - Kreml. Przylega do niego Mauzoleum Lenina, w którym spoczywa zabalsamowany przywódca rewolucji październikowej. Niestety nie udało mi się wejść do środka i zobaczyć tej swoistej atrakcji, ale jak na swoje lata mumia chyba nieźle się trzyma, więc wpadnę w odwiedziny następnym razem.

Monumentalne mury Kremla
Lenin wiecznie żywy




























Dokładnie naprzeciwko mauzoleum znajduje się GUM - Główny Dom Towarowy. Jako, że już porządnie skostniałam i powoli zaczynałam tracić czucie w palcach dłoni i stóp. chętnie weszłam do środka aby choć trochę odtajać. Styczeń w Moskwie to nie przelewki, bez kożucha i uszanki ani rusz!

GUM to ekskluzywne centrum handlowe wybudowane w 1893 roku. Co można łatwo stwierdzić już od wejścia, to to, że kryzys gospodarczy raczej się go nie ima. Najbardziej podobał mi się dział delikatesów. Tu i tam piętrzyły się różne przetwory, suszony ryby, słoiczki z kawiorem astrachańskim oraz cała masa innych rarytasów. Gdy zerknęłam na ceny uzmysłowiłam sobie szybko, że nic tu po mnie, chyba trzeba być naftowym oligarchą, aby pozwolić sobie na zakupy w tym przybytku.


Pięknie oświetlony GUM i zimowy jarmark
Suszone ryby - w sam raz na zakąskę!



























Pomiędzy GUM a Mauzoleum Lenina odbywał się świąteczny jarmark. Wielobarwne stragany, zapach miodu pitnego, staromodna karuzela, herbata z samowara i blask tysięcy żarówek rozświetlający zimową moskiewską noc, sprawiły, że tego wieczoru na Placu Czerwonym atmosfera była magiczna. Mróz szczypał w uszy i wypłoszył wszystkich spacerowiczów, tylko gdzieniegdzie przewinął się jakiś przechodzień lub milicjant w uszance.

Jakieś 3 minuty po wyjściu z GUM znów zaczęłam dygotać z zimna, tak więc postanowiłam się rozgrzać jakimś procentowym napitkiem przy jednym ze straganów. Do tego bliny z kawiorem z drugiej budki i haraszo!



Magiczna Moskwa

Na przeciwległym końcu Placu Czerwonego znajduje się przepiękny Sobór Wasyla Błogosławionego zbudowany w poł. XVI wieku za cara Iwana Groźnego. Już z daleka na tle nieba odznacza się dziewięć cebulastych kopuł różniących się od siebie kolorami, teksturą i rozmiarem. Wieńczą one dziewięć przyległych świątyń składających się na to bajeczne dzieło architektury.

Opuściłam Plac Czerwony zatrzymując się na chwilę przy Soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej. Mijając Plac Rewolucji natknęłam się na okazały gmach Teatru Bolszoj i pomyślałabym jak wspaniale byłoby usiąść w loży i obejrzeć "Jezioro Łabędzie" odtańczone na deskach najlepszej sceny baletowej świata. Tym razem skończyło się jednak na sferze marzeń. Temperatura nie zachęcała do dalszego spaceru, udałam się więc na kuszącą miłym ciepełkiem najbliższą stację metra - Teatralną i wróciłam do hotelu.

Kulturalna wizytówka Rosji - teatr Bolszoj
Po drugiej stronie ulicy Karol Marks grzmi z pomnika: "Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!"
Plac Rewolucji



























W tym miejscu zatrzymam się na chwilę przy moskiewskim metrze, które cieszy się zasłużoną sławą. Za niewielką stałą opłatą 40 rubli (ok. 4 zł) dostajemy bilet do podziemnej Moskwy na którą składa się ponad 300 km tuneli tworzących 12 linii metra. Całą instytucja sprawia wrażenie jakby przeoczyła fakt upadku Związku Radzieckiego. Do 1992 roku patronem moskiewskiego transportu podziemnego był W. I. Lenin, o czym po dziś dzień przypominają liczne inskrypcje.

Wejście do moskiewskiego metra. Stacja Teatralna

Wystawne, pełne przepychu wnętrza moskiewskiego metra przypominają raczej sale balowe carskiego pałacu niż transport publiczny znany mi z innych miast świata. Każda stacja udekorowana jest w inny sposób, ale powtarzające się elementy to wielkie kryształowe żyrandole, monumentalne kolumny, finezyjne stiuki z przewijającym się tu i tam motywem sierpa i młota, obrazy i siermiężne socrealistyczne płaskorzeźby ku chwale klasy robotniczej. 

Mała wskazówka praktyczna - choćby podstawowa umiejętność odszyfrowywania cyrylicy przydaje się w Moskwie na każdym kroku i podejrzewam, że bez niej proste czynności, jak np. korzystanie z transportu publicznego mogą przysporzyć wielu problemów.

Tutaj stosunkowo skromna stacja
Podziemna Moskwa


Drugiego dnia miałam przed odlotem trochę wolnego czasu, więc o poranku postanowiłam przejechać się na Arbat. Ta owiana legendą ulica, uwieczniona w słowach "Piosenki o Arbacie" Bułata Okudżawy, zajmuje bardzo ważne miejsce w rosyjskiej kulturze. Działała ona na artystów jak magnes, mieszkali tu m.in. Aleksander Puszkin, Bułat Okudżawa, a w jednym z pobliskich zaułków zamieszkiwał... Mistrz z "Mistrza i Małgorzaty".



Arbat. W tle Ministerstwo Spraw Zagranicznych, czyli jedna z "siedmiu sióstr" Pałacu Kultury w W-wie

Z tego, co wyczytałam ulica ta zazwyczaj tętni życiem, i jest dla Moskwy tym, czym Pola Elizejskie dla Paryża albo La Rambla dla Barcelony. Jednak jako, że pora była wczesna, oprócz mnie po Arbacie błąkało się tylko kilka zabłąkanych dusz w pijackiej malignie poprzedniego wieczora. Od pierwszego wejrzenia ulica ta wydała mi się zaskakująco znajoma, tak bardzo przywodzi na myśl lubelskie Krakowskie Przedmieście! Z tą drobną różnicą, że jest co najmniej 5 razy dłuższa, a z witryn sklepów zerkają na nas matrioszki z twarzą Putina i kolorowe bańki-wstańki we wszystkich kształtach i rozmiarach. Ogólne wrażenie całkiem ok, choć temperatura szybko skłoniła mnie do udania się na śniadanie w stronę najbliższego punktu ciepła.

Pyszne śniadanko - syrniki z malinowym twistem


To pierwsze spotkanie z Moskwą było jak wypicie kieliszka wódki - zaostrzyło mi apetyt na więcej. Nie zniechęciły mnie nawet pozbawione cienia uśmiechu twarze i katastrofalny standard obsługi klienta. Ostentacyjne zniecierpliwienie i obojętność okraszone pogardliwym spojrzeniem to standard, ale odniosłam jednocześnie wrażenie, że po przełamaniu pierwszych lodów nie są ci Rosjanie tacy źli, jak ich malują. Co najbardziej intryguje w Moskwie to jej przejawiająca się na każdym kroku niejednoznaczność. Świat siermiężnej spuścizny socrealizmu dziwnie współgrający z baśniowym, odrealnionym czarem, który dał życie "Mistrzowi i Małgorzacie" Bułhakowa i baletom Czajkowskiego. 

Nieoczekiwane spotkania na Arbacie

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...