wtorek, 31 stycznia 2017

Uganda. Nad jeziorem Wiktorii


Zachód słońca nad Jeziorem Wiktorii

Kocham moją pracę za to, że pozwala mi dotrzeć w miejsca, których inaczej raczej nie byłoby mi dane odwiedzić. Na pewno zalicza się do nich Uganda. Stolicą jest Kampala, ale lotnisko znajduje się w oddalonym o ok. 30 km Entebbe. Nocleg dla załogi przewidziany jest w pięknym resorcie Munyonyo położonym u brzegów Jeziora Wiktorii. Mimo, że nie dzieli go od lotniska wielka odległość, to przejazd zajął nam zaskakująco dużo czasu ze względu na remont drogi. Przedzieraliśmy się przez wertepy w tumanach kurzu, zdecydowanie jakiś porządny 4x4 byłby tu bardziej adekwatnym pojazdem niż nasz rozklekotany busik. Za oknem migały afrykańskie pejzaże – bajecznie kolorowe stragany, szalone motocykle boda-boda służące tu za publiczny transport, gliniane chatki i niemal płomienista czerwień tutejszej ziemi. Czasem przejeżdżaliśmy tuż obok brzegów jeziora, już na pierwszy rzut oka łatwo uzmysłowić sobie fakt, że jest to drugie największy słodkowodny akwen świata. Tak naprawdę na pierwszy rzut oka zdecydowanie bardziej przypomina morze, tym bardziej, że jego powierzchnia była lekko zmarszczona, a fale wylewały się na brzeg.

Resort Munyonyo to popularne miesce ślubnych sesji fotograficznych
Najpopularniejszy środek transportu - motocykle boda-boda

Podróż była męcząca, ale u jej kresu czekała nagroda. Resort okazał się przepiękny, a pracownicy przywitali nas wyjątkowo serdecznie. Gdy weszłam do mojego pokoju poczułam się zupełnie, jakbym przeniosła się na karty powieści „Pożegnanie z Afryką”, pomieszczenie było w całości spowite zawieszonymi przy suficie moskitierami. Dało mi to też do zrozumienia, że zagrożenie malarią jest tu całkiem realne, więc na wszelki wypadek przed wyjściem sięgnęłam po repelent na komary…

Widok z tarasu. Resort Munyonyo
Pokój spowity w moskitiery

Ośrodek kusi wieloma atrakcjami, choćby jazdą konno, czy jedynym basenem olimpijskich rozmiarów we wschodniej Afryce, który postanowiłam odwiedzić następnego poranka. Gdybym jednak zaległa w resorcie, jak bardzo komfortowy by nie był, nie byłabym sobą. Na szczęście okazało się, że kilka innych osób też miało ochotę zobaczyć kawałek prawdziwego świata poza ogrodzeniem. Wsiedliśmy więc do małej motorowej łódeczki, której zanurzenie było dosyć niepokojące i popłynęliśmy na pobliski cypel, gdzie znajdowała się wioska Ggaba. Jej mieszkańcy byli nami zaintrygowani nie mniej, niż my nimi. To, co pierwsze zwracało uwagę to niezliczona liczba straganów z pięknie wyeksponowanymi owocami i warzywami. Warto wiedzieć, że w Ugandzie uprawia się najwięcej owoców tropikalnych w całej Afryce, a zwłaszcza banany, ananasy i awokado, które są tutaj wielkości piłki do rugby. Tutejsze marakuje nie mają sobie równych, przysięgam! Ceny okazały się w dodatku symboliczne, nawet z „podatkiem turystycznym”, więc wszyscy wpadliśmy w szał zakupów. Jednocześnie mieszkańcy, a zwłaszcza dzieciaki, byli nami szczerze zainteresowani, zagadywali nas i pozdrawiali. Zaciekawiła mnie formuła sprzedaży owoców, każdą sztukę kupuje się z precyzyjnym uwzględnieniem terminu spożycia, tzn. można poprosić o 1 awokado na dziś, 1 na jutro i 1 na przyszły tydzień. Sprzedawca spojrzy na dostępne owoce okiem eksperta i wyłowi te idealnie dopasowane do naszych potrzeb. Świetny system, tego nie uświadczymy w Tesco albo Carrefourze.

Targ owocowy w Ggaba



Kluczyliśmy przez moment po labiryncie bazaru. Bogactwo barw i kolorów, a jednocześnie bezmiar biedy nieco nas przytłaczały. Wszyscy jednak wydawali się uśmiechnięci, skupieni na dniu dzisiejszym i na braniu z życia tyle, ile się da. Biegające dookoła dzieciaki miały mnóstwo śmiechu podczas zabawy w toczenie zużytych opon.





Po pewnym czasie postanowiliśmy wrócić na naszą łódkę. Po drodze zatrzymaliśmy się przy jednym z licznych straganów serwujących, ulubiony lokalny fast-food, czyli tzw. rolexy. Są to naleśniki ćapati, w które zawija się smażony na blasze omlet z dodatkiem warzyw, kapusty i papryczki chili. Całkiem smaczne na zabicie pierwszego głodu. Za to już w resorcie podczas kolacji przy dźwięku świerszczy i komarów na moim talerzu znalazła się tilapia wprost z jeziora Wiktorii.  

Stanowiska z rolexami
Produkcja rolexa

Uganda, z wyjątkową, wręcz słynną w Afryce otwartością i gościnnością mieszkańców, wspaniałą przyrodą i przyjemnym klimatem jest swego rodzaju Afryką w pigułce, naprawdę ma wspaniały potencjał do rozwoju turystyki na szerszą skalę. W dodatku sytuacja polityczna jest tu dosyć stabilna, co niestety nie przedkłada się na dobrobyt mieszkańców, ale sprawia, że jest tu w miarę bezpiecznie. Stabilna, tzn. głową rządu od ponad 30 lat jest jedna i ta sama, nie do końca demokratycznie wybrana osoba – Yoweri Museveni.

Komitet pożegnalny



Co tu dużo mówić, pierwszy pobyt bardzo mnie zachęcił i z niecierpliwością czekam na kolejną podróż w tamte strony. A tymczasem dojadam ostatnie ugandyjskie marakuje, tego smaku nie da się opisać słowami!


Wszechobecne złowrogo wyglądające marabuty

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...