niedziela, 1 marca 2015

Kapsztad. Miasto Dobrej Nadziei




Autobus przejechał przez centrum miasta, po czym zaczął wjeżdżać coraz wyżej i wyżej. Przejechał przez elegancką dzielnicę willową i zbliżał się krętą drogą w kierunku Góry Stołowej, która z każdym kolejnym kilometrem rosła w oczach. Kolejny przystanek na którym wysiadłam to stacja kolejki linowej, którą można wjechać na sam płaski jak naleśnik szczyt góry. Miałam szczęście - przez ostatnie dni kolejka nie kursowała w związku z porywistym wiatrem w wysokich partiach góry. Choć klimat w Kapsztadzie jest wspaniały, to sama Góra Stołowa jest niezwykle kapryśna i pogoda zmienia się na niej jak w kalejdoskopie. Nawet gdy nad całym miastem niebo jest błękitne i świeci słońce, to sama góra często jest spowita płaszczem chmur ślizgających się po jej zboczach. Szczerze mówiąc nawet nie liczyłam na to, że uda mi się wjechać na górę, bo kolejka była zamknięta nawet rano tego samego dnia, szczęście mi jednak dopisało. 

















































Na szczyt można wspiąć się też na własnych nogach i na pewno wybrałabym tę opcję, gdyby nie czas, którego niestety nie miałam wiele do dyspozycji. Pieszo, czy kolejką, na szczyt warto się wspiąć, gdyż widoki zapierają dech w piersiach. Panorama 360° i spacer w chmurach po płaskim, smaganym wichrami wierzchołku - bezcenne. Z góry z łatwością można dostrzec pobliskie wzgórze Signal Hill, stadion piłkarski wybudowany na Mistrzostwa Świata w 2010 roku, kilometry blachy falistej - townshipy, pobliskie plaże, a przy dobrej widoczności nawet odległy o ok. 50 km Przylądek Dobrej Nadziei. Na szczycie spotkałam też sympatyczne zwierzaki, o których istnieniu nie miałam do tej pory pojęcia - jak podpowiada mi Wikipedia - góralki przylądkowe.



Widok na Signal Hill z Góry Stołowej
Rodzinka góralków przylądkowych

Ze szczytu Góry Stołowej podziwiać można błękit morza i piaszczyste plaże zatoki Camps Bay, która stała się moim kolejnym celem. Autobus zjeżdżał w dół na drugą stronę góry mijając piękne wille otoczone wysokimi murami zwieńczonymi drutami pod wysokim napięciem. Camps Bay to takie kameralne Saint Tropez w południowo-afrykańskim wydaniu. Za sprawą eleganckich rezydencji otacza to miejsce aura luksusu, na plaży panuje jednak pełna demokracja i białe piaski u stóp Góry są dostępne dla każdego, Jedynie amatorzy kąpieli mogą być rozczarowani - woda jest lodowata, a prądy bardzo silne i zdradzieckie, o czym informują gęsto rozstawione tablice z ostrzeżeniami.

Camps Bay



Morze wyrzeźbiło na plaży takie oto dzieła sztuki


































































































Sea Point
Mój kolejny przystanek nad brzegiem morza to Sea Point. Znajdują się tam sąsiadujące z wodami oceanu odkryte baseny, które akurat przechodziły oblężenie rozbawionych dzieciaków. Wzdłuż wybrzeża wije się ciągnąca się kilometrami ścieżka biegowa, po której truchtają amatorzy joggingu. Mi natomiast burczało już porządnie w brzuchu, więc postanowiłam przekąsić coś z jednego z napotkanych food trucków, które to najwyraźniej podbiły serca i żołądki kapsztadczyków.

Dzieciarnia na basenie:)
Prądy morskie u wybrzeży Kapsztadu są nieprzewidywalne

Kapsztad oczarował mnie i mam nadzieję, że uda mi się niedługo znów tam zawitać. Pod wieloma względami wydaje się miastem idealnym - wspaniały klimat, zjawiskowe położenie, tętni życiem, a wszyscy napotkani ludzie byli niesamowicie przyjaźni i otwarci. Warto jednak pamiętać, że miasto ma też tę ciemniejszą stronę niechętnie pokazywaną przyjezdnym. Zwłaszcza w związku z Mistrzostwami Świata w Piłce Nożnej 2010, kiedy to Kapsztad był jednym z miast-gospodarzy starano się zamieść wiele problemów pod dywan i dokonać zabiegów czysto kosmetycznych. Po drodze z lotniska do centrum trudno jednak ukryć kilometrami ciągnące się blaszane domy. Są to townshipy - dzielnice zamieszkiwane przez czarną ludność będące niechlubną spuścizną apartheidu. 

Latarnia morska Green Point wskazuje drogę okrętom od 12 kwietnia 1824 roku

O ile w teorii system upadł, to zmiany w ludzkiej mentalności dokonują się zdecydowanie wolniej, niż w konstytucji. Segregacja wciąż jest w dużym stopniu obecna - poziom życia czarnej ludności jest zdecydowanie niższy niż białej. Afrykanerzy z kolei żyją w wyizolowanej strefie komfortu, której granice stanowią nie tyle fizyczne mury, co bariery kulturowe i wyrosłe na przestrzeni wieków wzajemne uprzedzenia. Jak powiedział o swoim narodzie Nelson Mandela: 

"Choć tak różni, jesteśmy jednością. Jesteśmy ludem tęczy". 

Proces jednoczenia jednak najwyraźniej wciąż trwa.

Nobel Square z pomnikiem 4 południowoafrykańskich noblistów: Albert Luthuli, arcybiskup Desmond Tutu. F.W. de Klerk i Nelson Mandela

Kapsztad. U stóp Wielkiej Góry


Są takie miejsca na Ziemi, które wręcz hipnotyzują swoją urodą. Kapsztad z całą pewnością jest jednym z nich i nawet po krótkiej wizycie, zaliczam to miasto w poczet najpiękniejszych, jakie miałam okazję do tej pory odwiedzić. To, co tam ujrzałam, przerosło moje wyobrażenia, które szczerze mówiąc były mgliste, niczym spowijające Górę Stołową obłoki.

V&A Waterfront

Co decyduje o tej wyjątkowej urodzie Kapsztadu to przede wszystkim spektakularne położenie. Okalają go błękitne wody zatoki Table Bay, a nad całym miastem pieczę trzyma ogromna, majestatyczna i niewzruszona Góra Stołowa, której najwyższe partie często spowite są gęstym płaszczem chmur.

Table Mountain - wizytówka miasta

Zaraz po przyjeździe, udałam się do centralnie położonego V&A Waterfront, stanowiącego serce "białego" Kapsztadu. Tutaj właśnie w 1652 roku zacumowały statki Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej dając początek europejskiemu osadnictwu w Afryce Południowej. Dziś ta portowa dzielnica jest tętniącą życiem okolicą pełną barów, restauracji, galerii handlowych i sklepów dla żeglarzy. Wszystkie lokale pękają w szwach, noc jest ciepła, a w powietrzu unosi się gwar rozmów, dźwięki muzyki i wspaniałe zapachy doskonałych steków i owoców morza serwowanych w restauracjach. Przyjemnie jest spacerować wśród portowej infrastruktury, stanowiącej nieodłączny element tej pięknej, tętniącej życiem części miasta. 


Doki

Co ciekawe, biorąc pod uwagę fakt, że biali stanowią 16% mieszkańców Kapsztadu, w tej okolicy to oni są niemal wyłączną klientelą barów i restauracji. Tylko wszechobecne butiki z designerskim afrykańskimi pamiątkami i czarnoskórzy kelnerzy i sprzedawcy przypominają nam, że jesteśmy w Afryce. No i doskonale stąd widoczna Góra Stołowa - cud natury nieprzystający do żadnego znanego z europejskiej ziemi krajobrazu. Niewątpliwie tak samo silne wrażenie wywarła na żeglarzach z Północy ukazując im się na horyzoncie w połowie XVII wieku i była zapewne wobec nich tak samo obojętna, jak dziś wobec nas, stojących u jej stóp. Głucha i nieruchoma, istniała długo przed nami i istnieć będzie długo po nas.
  
Waterfront tętni życiem dniem i nocą
Victoria Wharf

Jako, że to był mój pierwszy raz w Kapsztadzie, a czas, jak zwykle gonił - następnego dnia wstałam o poranku i zdecydowałam się na zakup biletu na hop on hop off bus. Nigdy wcześniej nie korzystałam z tego środka transportu, ale w Kapsztadzie mogę go szczerze polecić. Jeździ na 3 różnych trasach i zatrzymuje się na 12 przystankach zlokalizowanych w okolicy wartych odwiedzenia miejsc, a i cena jest konkurencyjna - 150 Randów za cały dzień (niecałe 50zł). W każdym miejscu możemy spędzić tyle czasu, na ile mamy ochotę, gdyż autobusy te kursują co 20 min przez cały dzień.

Afrykański grill... co by tu zjeść - strusia czy gazelę?

Moim pierwszym przystankiem była położona w śródmieściu Long Street. Ulica znajduje się w centrum, ale panujący w okolicy klimat jest zgoła odmienny od V&A Waterfront, w którym spędziłam poprzedni wieczór. Tu już większość ludzi na ulicach stanowią Murzyni, jest bardziej etnicznie, mnóstwo tu barów, restauracji, sklepików i hosteli dla backpackersów. Po chwili trafiłam na Green Market Square, na którym zaopatrzyć się można w afrykańskie rękodzieło. Szalenie podobały mi się tradycyjne zuluskie koraliki we wszystkich kolorach tęczy, zabawki z drutu, barwne tkaniny i spoglądające ze wszech stron maski ukazujące uśmiechnięte, złośliwe, wściekłe lub znudzone twarze ludzi i zwierząt. Jako, że było jeszcze wcześnie rano, każdy ze sprzedawców próbował nawiązać małą pogawędkę i zachęcić do zakupów - na otwarcie interesu. Poranek upłynął mi więc na targowaniu, po czym usiadłam w bocznej uliczce na poranną kawę i spojrzałam w kierunku Góry Stołowej, która miała być następnym przystankiem na mojej trasie.


---> czyt. ciąg dalszy: Kapsztad. Miasto Dobrej Nadziei

Green Market Square

Niedzielny kierowca 
Zuluskie koraliki

sobota, 21 lutego 2015

Seollal. Korea wita Rok Kozy




Podobnie jak w wielu innych krajach Dalekiego Wschodu, w Korei nowy rok świętowany jest wg kalendarza lunarnego. W tym roku przypadał on 19 lutego, a mi akurat zdarzyło się znaleźć się tego dnia w Seulu. Obchody tego najważniejszego święta w roku, nie ograniczają się do dnia Nowego Roku. Cały okres około-świąteczny jest dla Koreańczyków czasem szczególnym. Udają się oni do rodzinnych domów, przez co komunikacja na terenie całego kraju może być utrudniona. Sama stolica się wyludnia. Jako, że 3 dni świąteczne są wolne od pracy, większość urzędów, sklepów i restauracji jest zamknięta.

Dwa oblicza Seulu: tradycja...


... i nowoczesność












































































Co ciekawe w tym ogarniętym manią nowoczesności kraju, Seollal, bo tak nazywa się Koreański Nowy Rok jest czasem odpoczynku, powrotu do tradycji. Świętuje się w zaciszu domowego ogniska, seniorzy rodów opowiadają dawne historie, gra się w tradycyjne gry i zabawy. Wszystkiemu oczywiście towarzyszy mnóstwo jedzenia, barwnym elementem są też tradycyjne stroje - hanbok, które Koreańczycy chętnie w tym czasie ubierają podtrzymując wspaniałą tradycję. Nawet na ulicy czy w metrze udało mi się napotkać trochę osób ubranych w kolorowy hanbok, zwłaszcza małe dzieci. Na okazję Seollal, różne miejsca postanowiły propagować narodową kulturę np. oferując darmowe wejście do atrakcji turystycznych, każdemu, kto pojawi się w tym tradycyjnym stroju.

Tradycyjny hanbok - tutaj w rozmiarze dziecięcym




























Z resztą załogi postanowiliśmy też przywitać uroczyście nadchodzący Rok Kozy, wieczorem udaliśmy się więc na kolację z koreańskim BBQ w roli głównej. Najpierw na stole pojawił się zestaw przystawek, które tak naprawdę pełnią kluczową rolę w każdym koreańskim posiłku. W roli głównej oczywiście kimchi - tutejsza pikantna wersja kiszonej kapusty. Chwilę potem pośród blatu pojawił się ruszt z rozpalonym węglem i wprawne ręce mistrzyni ceremonii zaczęły wrzucać nań kolejne kawałki przeróżnych mięs. Gdy się już zabrązowiły, sprawnym ruchem pocięła je ona wielkimi nożycami i wskazała każdemu przeznaczoną mu porcję. Uczta dla wszystkich zmysłów!

Szał przystawek, a w centrum uwagi - ruszt!


Następnego dnia zapragnęłam wyrwać się z nowoczesnej, finansowej dzielnicy Gangnam (całkowicie opustoszałej na święta) i poczuć ducha historii, pojechałam więc do Bukchon. Jest to dzielnica rozpościerająca się pomiędzy 2 pałacami: Gyeongbok i Changdeok, w której zachowała się licząca 600 lat tradycyjna architektura - hanok. Tak wyborna lokalizacja zobowiązywała. w sąsiedztwie władców mieszkały oczywiście same szychy, przedstawiciele najwyższych warstw społecznych. Cała okolica została zrewitalizowana i jest dziś popularną atrakcją turystyczną, choć większość domów wciąż pozostaje w rękach prywatnych. Ja miałam szczęście - w dniu Nowego Roku udało mi się uniknąć tłumów turystów i przechadzając się pomiędzy zwieńczonymi zakrzywionymi dachami domami, przeniosłam się na chwilę w czasy dynastii Joseon, która panowała nad Koreą przez prawie pięć stuleci.


Tu czas zdaje się płynąć wolniej




Nieopodal Bukchon znajduje się Insa-dong - gwarna dzielnica pełna sklepików z różnymi różnościami, herbaciarni, galerii i sklepów ze starszymi lub nowszymi antykami no i oczywiście straganów ze street foodem. Jej sercem jest ulica Insadong-gil, która przyciąga tłumy mieszkańców i turystów. 

Noworoczni spacerowicze
Designerska stacja metra



























Tuż obok, znajduje się zaciszny park Tapgol. Jest to właściwie niewielki skwer, chętnie odwiedzany przez dziarskich staruszków przychodzących na partyjkę jakiejś gry, bądź na pogaduszki. Zewnątrz niepozorny, kryje kilka skarbów, dla których warto tam zajrzeć. W jego centrum stoi oktagonalny pawilon. Tuż obok, za szklaną szybą piękna, bogato rzeźbiona pagoda wzniesiona w 1467r. jako część świątyni. Zaledwie kilka kroków dalej pamiętająca czasy dynastii Joseon granitowa płyta wspierająca się na piedestale w kształcie żółwia zwanego "śpiącym strażnikiem Seulu". 


Harmonia yin-yang























I od ponad 500 lat - jak stał, tak stoi
Sohn Beyong-hui, koreański działacz niepodległościowy

Dzień był mroźny, więc po niedługim spacerze zapragnęłam miski gorącej zupy. Siadłam w gwarnej restauracji, po czym zamówiłam pierwszą pozycję w menu. Siedząc tak zaczęła mnie zagadywać łamaną angielszczyzną para Koreańczyków w średnim wieku siedząca obok mojego stolika. Koniecznie chcieli, abym spróbowała ich ulubionych potraw, które zaczęły kolejno wjeżdżać na stół. Jednocześnie pan przechwycił mój rachunek i odesłał mnie życząc z uśmiechem pomyślnego Roku Kozy. Ot taki niespodziewany akt koreańskiej gościnności. 



Koreański Nowy Rok nie liczy się bez zjedzenia tteokguk - rosołu z plastrami ciasta ryżowego


새해 복 많이 받으세요 Szczęśliwego Nowego Roku! 

Koza patronuje kreatywności i wyobraźni, życzę więc mnóstwa pomysłów i tego, aby każdy kolejny dzień tego koziego roku okraszony był choćby szczyptą fantazji!

środa, 7 stycznia 2015

Frankfurt. Wigilia wśród europejskiej finansjery


W natłoku tych podróży już nie nadążam z opisywaniem świata. Skoro Marco Polo sobie poradził, to czemu miałabym być gorsza. Na swoją obronę powiem tyle, że w jego czasach nie było samolotów, za których sprawą żongluję strefami czasowymi i czuję się wręcz bombardowana natłokiem bodźców z różnych zakątków naszej pięknej planety. Moje zmysły czasem wręcz fiksują, a ja czuję, że to wszystko co widzę, słyszę i czuje nie daje się w żaden sposób ująć słowami, ucieka definicjom, kategoriom, trwa przez jedną krótką chwilę, po czym rozmywa się pod wpływem kolejnych falowo nadciągających wrażeń. Przez notoryczny brak snu niezbyt mogę ufać własnej pamięci i temu, co rejestruje mój umysł, a niektóre miejsca wywierają na mnie tak silne wrażenie, że nawet po upływie krótkiego czasu już sama nie mam pewności czy widziałam je we śnie czy na jawie. Dlatego też wytrwale prowadzę te zapiski, dopiero, gdy ubiorę pewne wrażenia z podróży w słowa, utwierdzam się w przekonaniu, że ja tam naprawdę byłam.





Nadrabiam więc zaległości i po ostatnich podróżach w tropiki, tym razem zapraszam tuż za miedzę - do Niemiec. Tak się akurat złożyło, że tegoroczne święta przyszło mi spędzić we Frankfurcie, który może poszczycić się jednym z najwspanialszych jarmarków bożonarodzeniowych w Niemczech, niestety czynny jedynie do 23 grudnia. Kolejną wspaniałą tradycją jest koncert dzwonów 50 kościołów, który co roku rozbrzmiewa nad miastem 24 grudnia od godziny 17 zwiastując święta Bożego Narodzenia. Mieszkańcy gromadzą się wówczas na Starówce, popijając grzane wino, czy też lokalne apfelwein. Niestety mój samolot wylądował na płycie lotniska dokładnie godzinę później. Sam terminal przypominał scenę z filmu grozy - całkowicie opustoszały. No tak, kto podróżuje w wigilijny wieczór...

Hammering Man - kinetyczna rzeźba Jonathana Borofsky'ego

Finansowa stolica Europy

Rano wybrałam się na przechadzkę. Gdy usłyszałam bijące dzwony katedry udzielił mi się nastrój świąteczny i wstąpiłam na Mszę oraz piękny koncert kolęd. Wsłuchując się w Stile Nacht, Gute Nacht zatęskniłam za zapachem choinki unoszącym się w domu, który był w tym momencie tak blisko, a zarazem tak daleko. Na frankfurckim starym mieście zwanym Römer było już nieco żwawiej. Na środku rynku stała ogromna, przybrana czerwonymi bombkami wesoła choinka, tu i tam krzątało się kilku Japończyków i cykało fotki. O dziwo otwarte było jedno okienko z kiełbaskami i grzanym winem, co na nowo tchnęło we mnie energię i hart ducha.

Uroczy obrazek ze Starego Miasta - Romer
To jest dopiero choinka! I to prawdziwa!

Jedynym miejscem, gdzie tętniło życie tego dnia i które pozwoliło mi zapomnieć o świętach z dala od rodzinnego grona był dworzec kolejowy. Pociągi przyjeżdżały i odjeżdżały zgodnie z rozkładem a wraz z nimi przewijali się podróżni, dla których otwarta była cała dworcowa infrastruktura. I tak usiadłam sobie na obiad, kupiłam precle, które zapakowałam do walizki do Dubaju oraz zrobiłam zakupy w Rossmannie.:)

Kolejarze nie świętuję, na dworcu życie toczy się pełną parą

Zakupy poczynione na dworcu































































Odwiedziłam też frankfurcką Palmiarnię, która była miłą odmianą od spowitego zimową szarugą miasta. Biorąc pod uwagę fakt, że 4 dni wcześniej byłam 130 km od równika same palmy może nie wywarły na mnie piorunującego wrażenia, ale cały przybytek miał w sobie urok swoistego gabinetu osobliwości - ekspozycje poszczególnych stref roślinności, las bambusowy, romantyczna grota pod wyschniętym wodospadem, fikuśne rzeźby ogrodowe. Palmiarnia znajduje się na terenie sporego parku, pogrążonego w tych dniach w zimowym śnie, pięknie będzie jak wszystko zakwitnie na wiosnę.

Gwiazdy betlejemskie w Palmiarni

A na zakończenie jedna z ciekawostek w Palmiarni - wielopalczaste pomarańcze
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...